کتاب خاطرات یک الاغ نشر سوره مهر

انسان ها توجهی ندارند که خرها نیز می فهمند، شاید شما نیز به این موضوع توجهی نداشته باشید. ماجرا از آن جا شروع می شود که در تمام روزهای سه شنبه در شهر لگل، بازار روز برپا می شد و سبزی ها، لبنیات، تخم مرغ، میوه و چیزهای دیگر در آن جا به فروش می رفت. کلاً سه شنبه ها، برای همنوعان من روز عذاب است، برای من هم قبل از اینکه توسط مادربزرگ شما خریداری شوم، همان طور بود. متعلق به زنی کشاورز ظالم بودم، روزهای سه شنبه او آخرین تخم هایی را که مرغانش گذاشته بودند و تمامی کره و پنیرهایی که از شیر گاوهایش تهیه کرده بود و نیز همه ی سبزی ها و میوه هایی را که در طی به ثمر رسیده بودند، در سبدهایی چیده بر پشت من قرار می داد و هنگامی که کاملاً بار می شدم و به زور می توانستم خودم را بکشم، سعی می کرد خود را نیز بر پشت من و روی سبدها جا دهد، سپس با سیخ زدن تا رسیدن به بازار لگل که در گوشه یی از مزرعه اش واقع شده بود، مرا مجبور به تاخت می کرد. اغلب از جا در می رفتم، ولی جرأت نداشتم که عکس العملی از خود نشان دهم. می ترسیدم که ضربات چوب گره دار نثارم شود. بنابراین هر دفعه که برای بازار تدارک می دیدند، آه می کشیدم، ناله می کردم و گاه حتی برای متأثر کردن صاحبم شروع به عرعر می کردم. صاحبم به دنبالم می آمد و می گفت: -برویم تنبل گنده، خفه شو، گوش ما را با صدای زشتت کر نکن، با عرعر، عرعر خیال می کنی موزیک قشنگی برای ما می زنی؟! ژول، پسرم، این بیکاره را بیار تا مادرت بارش را بر پشت آن بگذارد. ماریت، دخترم یک صدای بگذار. ماریت دخترم یک صندلی بگذار که مادرت بتواند سوار شود. خیلی خب برویم، این خر تنبل را راه بینداز. بیا این هم چماق که او را خوب بزنی. در طول راه چماق زدن بر پشت، گردن و پاهایم قطع نمی شد. تقریباً تاخت می کردم و تند می رفتم، ولی زن زارع مرتب مرا می زد. این همه بی عدالتی و بی رحمی سزاوار من نبود، سعی می کردم که لگد بزنم و صاحبم را بر زمین بزنم، ولی به قدری بارم سنگین بود که قادر نبودم. سرانجام پس از تلاش بسیار موفق شدم بارها را سرنگون کنم که به دنبال آن فریاد صاحبم بلند شد که می گفت: ای خر بدجنس، ای حیوان احمق و لجوج با چماق به خدمتت خواهم رسید! و حقیقتاً چنان بر من کوبید که به زحمت توانستم خود را به شهر برسانم، پس از ورود به شهر سبدها را از پشت فرسوده و زخمی ام برداشتند و به زمین گذاشتند و صاحبم مرا به میخ طویله بست تا برود صبحانه بخورد، در غیاب او وقت را مغتنم شمرده به سبد سبزها نزدیک شدم و کمی گلو تازه کردم و شکمم را با کاهوها و کلم هایی که در سبد بود، سیر کردم. در تمام عمرم هرگز این قدر خوب نخورده بودم، تا رسیدن صاحبم آخرین برگ های کلم ها و کاهوها را نیز تمام کردم. او با دیدن سبد خالی، فریادی کشید.