طرح داستان، یعنی این که کریس چارلی را در نقشه ی تغییر قیافه اش وارد نکرد و حتی کاری کرد که چارلی تصور کند او مرده است، بر مدار موضوع خیانت گسترش می یابد - یعنی موضوع بسیاری از فیلم های مارتین و لوییس - در حالی که در تأخیر چارلی در شناسایی کریس کنایه و آیرونی خاصی نیز به چشم میخورد خیانت در فیلمهای هالو به تور افتادن و فیلم پخش نشده ی روزی که دلقک گریست نیز عنصری کلیدی است. بحث انگیزتر از همه این که فاصله ی مارتین از لوییس و مقاومت او در برابر تحرک در چهره های هم بازی بی واکنشی مثل ماکسیمیلیان در سیندرفلا مسئول خدمه در پادو و دکتر وارفیلد دل (مور) در پروفسور دیوانه تجسم یافته است؛ یعنی در برادران و پدرانی که شخصیت لوییس نومیدانه و با بی عرضگی تلاش می کند تا راضی شان کند و در عوض با ماسکی از عدم رضایت یا بی تفاوتی روبرو میشود در فیلمهای دیگر چهره ی هم بازی بدون واکنش کلی تر است. در سکانس آسانسور در فیلم خونه شاگرد، لوییس سکانس را به مجموعه ای از نماهای دونفره (Two-Shot) تقسیم کرده است که در آنها مورتی با شخصی چهره به چهره میشود که از تأیید او خودداری میکند. در اوایل فیلم راه جبهه از کدام طرف است؟ در سکانس گشایش دفتر، لوییس بين غان و غون کردن کودکانه و خارج از کنترل بایرز در واکنش به کلمه ی «اخراج») و واکنش شگفت زده ی رفیق - اشکات میزند. در نخستین صحنه ی حضور استنلی در هالو او در درگاه اتاق مجلل کارکنان برند فورد ایستاده و در حالی که یک ظرف یخ و یک سینی پر از لیوان در دست دارد خود را معرفی میکند بقیه هم ساکتند و او درباره ی کارهایی که چند لحظه قبل انجام داده کارهایی که همان لحظه دارد انجام میدهد و کارهایی که بعد از آن میتواند انجام بدهد گزارش میدهد میبینین وقتی من آه من اینو برداشتم، همه ی همه ی لباسام خیس شدن واسه همین لباسامو عوض کردم.

کریس فوجی وارا کتاب را با نخستین مواجهه ی جری لوییس و دین مارتین آغاز می کند؛ با شکل گیری رؤیایی آمریکایی اما در ادامه ی بحث مارتین از صورت شریک هنری لوییس در آمده و به صورت نقشی ساختاری در می آید که در کارهای متأخر لوییس بعد از اتمام همکاری اش با او نیز ادامه می یابد. نگاه نکته سنج فوجی وارا سلسله ای از مسائل قابل بحث در کارنامه ی لوییس مثل پس زدن نقش سنتی پیرنگ داستان ساختار بلوکی روایت مسئله هویت خود ارجاعی، رفتار با مانکن و نقش ساختاری همراه بی عکس العمل و غیره را به همین شیوه ی ساختگرایانه و تازه مورد مداقه و بحث قرار میدهد تا با در کنار هم چیدن موزاییکهایی که از آستین بلانشو دلوز و دیگران وام گرفته تصویری از سلطان کمدی را پیش چشم ما بنشاند.