رويکرد مولوي در تفسير بسياري از آيات مثنوي رويکردي باطني است. نه‌تنها او، خود در مقدمه دفتر اول، مثنوي را کاشف قرآن ناميد، بلکه قرائن نيز نشان مي‌دهد که او به کشف معني باطني آيات بر وفق روش تفسير عرفاني علاقه‌مند و از آن متأثر بوده است. با اين همه در شروحي که بر مثنوي نوشته شده است و مجموعاً در حوزه مولانا پژوهي به اين گرايش تفسيري مولانا کمتر توجه شده است. به‌درستي دانسته نيست که مولوي چطور و تا چه اندازه از تفسيرهاي عرفاني معروف در توضيح نکات دقيق عرفاني و قرآني سود جسته است. کتاب حاضر به‌منظور بررسي اين نکات به رشته تحرير درآمده است.