می می با دستان باز به استقبالم آمد: «این نهایتِ نهایتِ لطفته که منو بخشیدی، نیک اما تو همیشه خیلی با من خوب بودی. نمی دونم دوشنبه شب چه مرگم شده بود.» گفتم: «فراموشش کن.» صورتش رنگ پریده تر از حد معمول شد و ماهیچه های محکمش او را جوان تر از آنی که بود نشان می داد. چشمان آبی اش روشن بود. دستانش در دستم سرد بود. عصبانی و هیجان زده بود، اما نتوانستم بفهمم چطور هیجانی او را گرفته بود. گفت: «نهایت لطف همسرت بود که…» -فراموش کن. -نیک اگر مدرک یک جنایتی که فرد دیگری انجام داده را پنهان کنی، باهات چیکار می کنن؟ -میشی شریک جرم، اسم فنی اش هست شریک جرم بعد از انجام جنایت، البته اگه بخوان. -حتا اگه داوطلبانه نظرت رو عوض کنی و بهشون مدارک رو بدی؟ -می تونن این کارو بکنن. اما معمولن نمی کنن. به اطراف اتاق نگاه کرد، انگار می خواست مطمئن شود کسی آنجا نباشد و گفت: «کلاید، جولیا رو کشته. من مدرک رو پیدا کردم و قایمش کردم. با من چکار می کنن؟» -ممکنه هیچ کاری جز اینکه پدرت رو در بیارن، اگه مدارک رو بهشون بدی. اون یه زمانی شوهرت بوده. تو و او این قدر به هم نزدیک بودین که هیچ هیئت منصفه ای نتونه سرزنشت کنه که سعی کردی ازش حمایت کنی-مگر اینکه البته دلایلی داشته باشن که بفهمن تو انگیزه دیگری داشتی. خونسرد و متین پرسید: «تو اینطور فکر می کنی؟» گفتم: «نمی دونم. حدس من اینه که قصد داشتی به محض اینکه تونستی باهاش تماس بگیری از این مدرک جنایتش استفاده کنی که بتیغیش، و حالا اتفاقی افتاده که نظرت رو عوض کردی.»