کتاب توسعه یعنی آزادی

دیگری به دل راه نمی دهد اگر دغدغه ای و مسئولیتی هست از ما و بر دوش ما است. در این پارادوکس ارزشمند دانستن سنتها و میراث گذشته و در عین حال فرزند

زمان خویش بودن و با جهان پویای قرن بیست و یکم به پیش رفتن با مسئله انتخاب درست مواجهیم که هیچ نسخه از پیش نوشته ای برای آن وجود ندارد. شاید توجه به نظر یکی از اندیشمندان خودمان توصیه ای باشد راه گشا اگر میراث کهن خود را امانت بدانیم و فضای شکفتن آن را خاطره ،قومی آنگاه متوجه می شویم که پاسداری میراث گذشته فقط تشییع جنازه نیست. ممکن است مداومت ارزشهای یکنواخت و به ظاهر متحجر چنین احساسی را برانگیزد ولی خاطره آنگاه زنده است. که توأم با بازآیی مداوم باشد. اگر سهروردی حکمت خسروانی را به نحوی زنده کرد این دال بر حیات فیاض جامعه ای است که او را در دامنش پرورانده بود، اگر فردوسی به اساطیر کهن ایران پیرایه ای چنین با شکوه بست دلیلش این است که خاطره قومی ایرانی با وجود بریدگی تاریخی هنوز زنده و زاینده بود خاطره آنگاه زنده است که قالب های دیرینه هردم مضمون تازه پذیرد و این مضمون نیز از تجربه های مردان بزرگ و از سرمایه همتشان بار گیرد و ارتباط بین صورت و ماده محتوا و قالب و روح امانت نگسلد و دل را راهی به فضای کل باشد.

و همیشه به یادمان باشد که آنان که کاری کرده اند کارستان در عین احترام به میراث گذشته هنرشان نوآوری بوده است و ابتکار به فرموده نظامی آنچه خلاف آمد عادت بود

قافله سالار سعادت بود و این امری است شدنی و راهگشا چنانکه لسان الغیب نیز فرموده است

از خلاف آمد عادت به طلب کام که من کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم