این داستان از دو بخش تشکیل شده است .بخش نخست، خاطراتی است که "دکتر واتسن" روایت می کند .این خاطرات درباره حرفه پزشکی وی در ارتش و ملاقاتش با "شرلوک هولمز "بوده که سپس به تحقیقات هولمز در ارتباط با قتل دو تن می انجامد . در بخش دوم داستان نیز راه حل این کارآگاه زبردست برای معمای این جنایت ها، نقل می شود .

اعتراف می کنم که این دلیل تازه ی ماهیت واقعی فرضیه های دوستم، مرا بسیار متحیر کرده بود. میزان احترامم درمقایسه با قابلیت های او در تحلیل به شدت افزایش یافت. ولی هنوز هم سوءظنی پنهان در ذهنم باقی بود که کل این ماجرا رویدادی است از پیش برنامه ریزی شده به منظور متحیر ساختن من، هر چند اصلاً سر در نمی آورم که او از دست انداختن من چه هدفی می توانست داشته باشد. وقتی به او نگاه کردم، دیگر خواندن یادداشت را تمام کرده بود و در نگاهش آن حالت سرگردان و بی فروغی موج می زد که نشانه ی حواس پرتی است. پرسیدم: -به خاطر خدا بگو چطور به این نتیجه رسیدی؟ او با کج خلقی گفت؛ به کدام نتیجه؟ -معلوم است دیگر، اینکه او گروهبان بازنشسته ی نیروی دریایی است. با بی حوصلگی جواب داد: -من برای این مسائل بی اهمیت وقت ندارم. بعد لبخندی زد و گفت: -بی ادبیِ مرا می بخشی. تو رشته ی افکار مرا پاره کردی، ولی شاید چنان هم بد نباشد. پس تو واقعاً نمی توانستی بفهمی که آن مرد گروهبان نیروی دریایی بود؟ -نه، به هیچ وجه. -فهمیدنش به مراتب آسان تر از آن بود که بخواهم دلیل فهمیدنش را توضیح بدهم. اگر از تو می خواستند ثابت کنی که دو به اضافه ی دو می شود چهار، احتمالاً مشکل پیدا می کردی و با این حال، در این مورد کاملاً اطمینان داری. من حتی از این طرف خیابان هم آن لنگر بزرگ آبی رنگی را که پشت دستِ این بابا خالکوبی شده بود می دیدم. حال و هوای دریا را داشت. در عین حال، سر و وضعش با آن ریشِ روی گونه ی مطابق مقررات به نظامی ها شبیه بود. از اینجا می رسیم به نیروی دریایی. مردی بود کم و بیش متفرعن که قیافه ی فرماندهان را داشت. حتماً متوجه شدی چطور سرش را بالا نگه می داشت و عصایش را تاب می داد. از قراین این طور برمی آمد که مرد میانسال منضبط و محترمی هم هست؛ همه ی این واقعیت ها موجب شد به این نتیجه برسم که گروهبان بوده است. ناگهان فریاد زدم: -حرف ندارد! هولمز گفت: -پیش پا افتاده است. ولی حالت چهره اش مرا به این فکر انداخت که تعجب و تحسینِ آشکار من برایش خوشایند بوده است. -همین حالا گفتم که دیگر جنایتکاری وجود ندارد. انگار اشتباه می کردم. اینجا را ببین! با گفتن این حرف، یادداشتی را که آن نظامی برایش آورده بود به سوی من انداخت. همین که نگاهی به آن انداختم، فریادم به آسمان رفت: -خدای بزرگ، چقدر وحشتناک است! او با خونسردی گفت: -بله، تا حدودی غیر متعارف به نظر می رسد.