این کتاب وصفی از آثار «ایساک باشویس زینگر» است. نویسنده ای که گرچه ۵۵ سال از عمرش را در امریکا گذراند، اما همواره نه تنها به زبان «ییدیش»، که گویی برای «ییدیش زبانان» می نوشت، او در سال ۱۹۳۵ چهار سال قبل از حمله آلمان نازی به لهستان، این کشور را به مقصد امریکا ترک گفت. اما حوادث جنگ بین الملل دوم، هولوکاست و زندگی و مرگ دشوار تحت سیطره حکومت هیتلر و استالین به زودی بسیار از هم کیشان وی را نیز به مهاجرت به امریکا واداشت. بسیاری از داستان هاي زینگر، راوی وقایع و احوال همین دنیای در بیرون شاد و در درون غمگین، در ظاهر فقیر و در باطن غنی، است که از هزاران حکایت و قصه ای که او در کودکی جذب و هضم کرده، مایه گرفته اند و با سیل مهاجرت یهودیان به امریکا غنی تر هم شده اند. در بخشی از این کتاب می خوانید: «از آن پس، طایبله دیگر تنها ماند. زود پا به سن گذاشت، از گذشته ها برایش هیچ نمانده بود، الا رازی که نه هرگز می شد به زبان آورد و نه کسی آن را باور می کرد. رازهایی هستند که دل نمی تواند آن ها را با لب در میان بگذارد. آدمی این رازها را با خود به گور می برد... . در مقام یک شیطان، شهادت می دهم که دیگر شیطانی باقی نمانده است. وقتی انسان خودش شیطان است، دیگر چه نیازی به شیطان؟ چرا باید کسی را که نزده می رقصد به گناه ترغیب کرد؟ من آخرین ترغیب کنندگان هستم...».

ینتل بعد از مرگ پدرش، دیگر هیچ دلیلی برای ماندن در یانف نداشت. در خانه تنهای تنها شده بود. البته طبعاً بودند کسانی که می خواستند بیایند و اتاقی از او اجاره کنند. دلاله های ازدواج هم دسته دسته درِ خانه اش را می زدند و خواستگارانی از لوبلین، توماشف و زاموستس را معرفی می کردند. اما ینتل نمی خواست ازدواج کند. ندایی درونی مدام به او می گفت: «نه!» بعد از جشن عروسی، چه بر سر یک دختر می آید؟ از همان وقت باید شروع کند به بشور و بساب و پخت و پز و تازه برود زیر دست مادرشوهر. ینتل می دانست که خمیره ی او مناسب زندگی زنانه نیست. نمی توانست دوخت و دوز کند. معمولاً غذایش ته می گرفت و شیرش سر می رفت. شیرینی شباتش هیچ وقت آن طور که باید نمی شد و خمیر حلایش هم ور نمی آمد. ینتل کار و بار مردان را ترجیح می داد. پدرش، رِب طودروس خدابیامرز، که سال های سال زمینگیر بود، با دخترش به مطالعه ی تورات مشغول می شد، انگار که او پسر باشد. به ینتل می گفت درها را قفل کند و پرده ها را بکشد و بعد با هم غرق خواندن اسفار خمسه ی تورات و میشنا و گمارا و شروح آن می شدند. ینتل چنان استعدادی از خود نشان داده بود که پدرش همیشه می گفت: «ینتل، تو روح یک مرد را در خود داری.» «پس چرا زن به دنیا آمده ام؟» «حتی آن بالا هم گاهی اشتباهی رخ می دهد.» بی شک ینتل به هیچ کدام از دختران شهر یانف شباهتی نداشت. لاغر و استخوانی و قدبلند بود. بعدازظهرهای شبات، وقتی پدرش می خوابید، شلوار و طلیت و کت ابریشمی او را می پوشید، کیپا و کلاه مخملی اش را به سر می گذاشت و خود را در آینه ورانداز می کرد. به مردی جوان و خوش تیپ و گندمگون می مانست و حتی پشت لب بالایش هم کرک مختصری داشت. تنها نشانه ی زنانگی اش گیس بافته اش بود و اگر پایش می افتاد، زدن مو هم کاری نداشت. ینتل نقشه ای کشیده بود که فکرش شب و روز دست از سرش برنمی داشت. نه، او آفریده نشده بود تا سر و کارش با پخت و پز و ظرف و ظروف باشد و با زن های احمق همسایه گپ بزند و در صف قصابی سر نوبتش دعوا کند. از پدرش داستان های زیادی درباره ی یشیواها و خاخام ها و آدم های درس خوانده شنیده بود! کله اش پر بود از مباحث تلمودی و مسئله و فتوا و قاعده و قال فلان. او حتی پنهانی پیپ دراز پدرش را هم امتحان کرده بود.