ترسا دِ آویلا به صومعه آمده بود تا از جهنم زندگی زناشویی رهایی یابد؛ درحالی که در آن روزگار سن پابلوسه حق را به زنان اعطا کرده بود: «اطاعت، خدمت گزاری و بستن دهان». ترسا زنی سرکش و بی قرار بود و برخلاف زنان خانه دار آن عصر، زنی اجتماعی بود. او با اندیشه های نادرست پاپ مخالفت ورزید. بنابراین نماینده ی عالیجناب پاپ، تدریس کردن زنان را ممنوع اعلام کرد؛ چراکه ترسا معلم بود و ترویج عقایدش، در کسوت مدرس، برای جامعه زیان بار به شمار می آمد. ترسا چندین صومعه را بنا نهاده بود که راهبه ها در آن تدریس می کردند و حق تصمیم گیری داشتند. در آن صومعه ها، فضیلت بر اصل و نسب برتری داشت و دیگر از زنان نمی خواستند تا خون و نژاد خود را اصلاح کنند. در ۱۵۷۶، ترسا به بخش تفتیش عقاید منتقل شد؛ زیرا اگرچه مادربزرگ او می گفت که ترسا اصالتاً مسیحی است، اما در حقیقت یهودی ای بود که به مسیحیت گرایید. خلوت های عرفانی اش کار شیاطینی بود که در جسم زنانه ی او حلول یافته بودند. چهار قرن بعد، فرانسیسکو فرانکو دست راست ترسا را برای تبرک و دفاع از خود در برابر عذاب شیطان، نزد خود نگاه داشت. به سبب چرخش های عجیب و غریب روزگار، در این زمان، دیگر ترسا به قدیسه ای بدل شده بود و نمونه ی بارز بانویی مقدس به شمار می آمد. اعضای بدن او کلیساهای اسپانیا را اشغال کردند به جز یکی از پاهایش که در رم باقی ماند!