لیم را گاز گرفته بودم که نخندم تا حدی که لبم آسیب دید و البته همین کار زندگی ام را نجات داد. وقتی با جدیت او را تشویق کردم دیگر حتی اگر در گروه او مشغول به کار می شدم، زندگی ام نجات پیدا کرده بود. قبلاً یک روز در گروه او کار کرده بودم و همان یک روز برایم کافی بود. به هر حال حالا که کاپو قاتل از زاویه ی مطلوبی مرا شناخته بود، به دردم می خورد. بنابراین، تا جایی که می توانستم، تشویقش کردم. البته معمولاً پیگیری کارهای هنری در اردوگاه طنز تلخ بود. می توانم بگویم تأثیر حقیقی هر چیزی که به هنر مربوط میشد تنها از تضاد بین اجرای هنری و پس زمینه ی زندگی رنج آور اردوگاه سرچشمه میگرفت هرگز فراموش نمیکنم در شب دوم ورودم به آشویتس، چه طور از خواب عمیق ناشی از خستگی شدید بیدار شدم. از صدای بلند موزیک زندانبان ارشد در اتاقش که نزدیک به ورودی سلول بود جشن گرفته بود. مردهای مستی که عربده میکشیدند. ناگهان سکوتی برقرار شد و صدای ویولن ترانه ی غمگینی از تانگو را در اعماق شب نواخت که شنیدنش خیلی معمول نبود ویولن ناله میکرد و من هم از درون با او ناله میکردم. چون آن روز تولد بیست و چهار سالگی یکی از زندانی ها بود. کسی که در بخش دیگری از اردوگاه آشویتس و شاید صدها یا هزاران مایل دورتر، زندانی و کاملاً دور از دسترس من بود. آن شخص همسرم بود.

انسان در جست و جوی معنا مهم ترین کتاب ویکتور فرانکل» است که نخستین بار سال ۱۹۴۶ یعنی تقریباً بلافاصله بعد از پایان جنگ جهانی دوم منتشر شد. او در بخش نخست این کتاب تجربیات هول آور و تأثیر گذارش را از سه سال حضور در اردوگاههای کار اجباری آشویتس و داخائو نوشته و در بخش دوم با استفاده از این تجربیات نظریه ی معناگرایی خود را شرح داده است. اما فرانکل مثل هر دانشمند دیگری تا زمان حیاتش یعنی تا چهل و شش سال بعد از آن این کتاب را بازنگری کرد و با ویراستهای تازه دیدگاه هایش را گسترش داد و اصلاح کرد. او پنج سال پیش از مرگش در ۱۹۹۲ ویراست تازه ای از کتاب منتشر کرد. ترجمه ی حاضر بر اساس همین نسخه ی آخر است که نسبت به نسخه های اولیه تفاوت هایی دارد. از جمله این که فرانکل یک فصل نسبتا طولانی به کتاب افزوده است به نام موردی از خوش بینی غم انگیز فصلی که در آن توصیفی بسیار زیبا از وضعیت انسان در جهان پر از رنج و راه مواجهه با آن را ارایه میدهد. ویکتور فرانکل که تجربه ای به دردناکی اردوگاههای کار اجباری را پشت سر گذاشته است. معتقد است پاسخ مثبت به زندگی با وجود همه چیز» راه درمان بسیاری از رنج هاست و زندگی تحت هر شرایطی معانی بالقوه ی خودش را دارد حتی در تیره بختانه ترین شرایطش او همان طور که «گوردون آلپورت» در پیشگفتار کتاب میگوید توانسته بود نمای عریان وجود را ببیند و مثل نیچه معتقد بود اگر کسی چرایی زندگی اش را بیابد چگونگی اش را نیز خواهد یافت. نسخه ای که در جهان بی معنای امروز هنوز کار میکند