این داستان، به مداخله ایالات متحده ی آمریکا در گواتمالا و مشکلات سر راه دولت مردمی خاکوبو آربنز در سال های نیمه ی قرن بیستم می پردازد: رئیس جمهوری که باور داشت با ترویج دموکراسی و سرمایه داری آمریکایی در کشورش، می تواند گواتمالا را به مدلی برای پیشرفت دیگر کشورهای آمریکای لاتین تبدیل کند، اما مسیر تحقق رویای او، به شکلی دیگر پیش رفت و ایالات متحده نقشه دیگری چید.

سرهنگ انریکه ترینیداد اولیبا فریاد کشید. دست هایش را بالا برد و دستبندهایش را نشان داد: «من در دولت آربنز به اتهام ضد کمونیست بودن زندانی شدم! حالا هم به این شکل زندانی ام. بی انصافی نیست؟ بهتون التماس می کنم، آزادم کنین.» رئیس دادگاه نظامی، ژنرال پدرو کاستانینیو گامارا، قاضی منصوب از سوی ارتش برای رسیدگی به پرونده ی سرهنگ توجهی نکرد. طوری به بررسی مدارک ادامه داد انگار کسی در دفترش نیست. مرد تقریباً طالسی بود با سبیل های پهن خاکستری رنگ مثل مکزیکی ها. اونیفورم به تن داشت و عینک ته استکانی به چشم زده بود. نور کدری از پنجره های بزرگ مشرف به پادگان یگان افتخار وارد دفتر می شد و آسمان ابری بود. در دوردست، در حیاط پادگان، تعدادی سرباز در حال آموزش بودند. سرهنگ احساس کرد قطره های عرق از صورتش به زمین افتادند و فریاد کشید: «بدتر از همه، من رو به همدستی در ترور متهم کردین! استدعا دارم با توجه به جایگاه و درجه ی نظامی م، با احترام بیشتری با من برخورد کنین. من در جریان مذاکرات توافقنامه ی صلح در سن سالوادور حضور داشتم. عضو شورای گذار بودم. رئیس جمهور منو به مقام رئیس سازمان امنیت ارتش منصوب کرد. تقاضای احترام و توجه دارم. چرا اجازه نمی دن با برادرم، ژنرال خوان فرانسیسکو اولیبا، صحبت کنم که وزیر دفاع کاستیو آرماس بود؟ چرا اجازه نمی دن با خانواده م صحبت کنم؟ نکنه اون ها هم مثل من دربندن؟» این بار ژنرال کاستانینیو گامارا سرش را بلند کرد، عینکش را از روی چشمانش برداشت و بدون از دست دادن آرامشش به او خیره شد. وقتی سرهنگ سکوت کرد، سخن گفتن را آغاز کرد و با صراحت گفت: «به دلیل مشارکت در توطئه، در بازداشت نیستین. شایعات مردم اهمیت ندارن و خانواده ی شما هم در کمال آرامش به زندگی روزمره ادامه می دن. برای همین فعلاً سکوت کنین. شما به دلیل سوءاستفاده از قدرت بعد از ترور رئیس جمهور و انجام اقداماتی که به شما ربطی نداشت، اعم از ایجاد تغییر در دستورات رؤسای نظامی، صدور و لغو مجوزها و دستور بازداشت بی دلیل شخصیت های آبرومند بدون دلیل و مدرک، در بازداشتین و همچنین اعلام حکومت نظامی بدون مشورت با مقامات بالاتر. این ها موضوع پرونده ی شماست. مرگ رئیس جمهور کاستیو آرماس که عقلتون رو زایل نکرده؟» متهم بار دیگر با عصبانیت فریاد زد: «فقط به وظایفم عمل کردم. مجبور بودم قاتلان رئیس جمهور رو تحت پیگرد قرار بدم. این وظیفه ی من بود، متوجهین؟»