کلمه کار مراقبان شان را با پاداش های دنیایی جبران کنند. عشق و حس مراقبتی که در قبال آنها داریم به خاطر موجودیتشان و هویت عریان و بی پرده ای است که شاهدش هستیم. آنها را باوجود شخصیت کنترل نشده، جیغ جیغو و کله شق شان دوست داریم. اما زمانی که بالغ میشویم محبت به نتیجه وابسته می شود: مؤدب بودن موفقیت در مدرسه و پس از آن کسب جایگاه و حیثیت. چنین تلاش هایی ممکن است توجه دیگران را جلب کنند اما عشق نهفته در آنها به خاطر کارهای مان آن قدر نیست که بتواند آن نوازشهای فراوان و خالی از تبعیضی را یادآوری کند که درازای تمیز کردن کف چوبی آشپزخانه داشتن بدنی نرم و چشم هایی درشت و مطمئن دریافت میکردیم

شاهد چنین علاقه ی شدیدی این است که اگر از احمق ترین اشراف گرای اطراف مان بپرسیم، اعتراف خواهد کرد رابطه ی دوستی را حول محور قدرت یا شهرت بنا نهاده است. اگر دلیل دعوت ما به ناهار اینها باشد، حس میکنیم دلیلی توهین آمیز و مشکوک است چرا که خارج از دایره ی خود حقیقی مان قرار می گیرد.

بدون این که بمیریم یا نیازمان به محبت که در کودکی مان ریشه دارد کم شود

ممکن است شغل مان را از دست بدهیم یا تأثیرمان کم شود. بنابراین اشراف گرایان با استعداد میدانند باید نشان دهند صرفاً به بخش بدون موقعیت شکارشان علاقه مندند؛ ماشینی که سفارت در اختیارش قرار داده است مقاله هایی که در روزنامه در موردش چاپ میشوند یا ریاست کارخانه صرفاً از نتایج اتفاقی علاقه ای خالص و ژرف است.

با این همه و با وجود تلاشهای آنها شکارهایشان معمولاً می توانند در صورت لزوم اشراف گرایان را ترک کنند؛ از ترس این که نکند این همراهی ربطی به خود حقیقی شان نداشته باشد و تنها به خاطر موقعیتی بوده باشد که برای مدتی به سختی در دست نگه داشته اند.

می توان گفت دو داستان عشقی بزرگ زندگی هر فرد بزرگ سالی را تعریف می کنند اولین داستان یعنی جست و جوی ما برای عشق جنسی به خوبی شناخته و تعریف شده است. خیال و هوسهای آن قسمت عمده ی موسیقی و ادبیات را می سازد و از نظر اجتماعی پذیرفته شده است و ارج نهاده می شود. دومین داستان یعنی جست و جوی ما برای دریافت عشق از جهان افسانه ای اسرار آمیز و شرم آورتر است. اگر به آن اشاره شود، معمولاً با عباراتی نیش دار و تمسخر آمیز بیان میشود؛ مانند چیزی که عمدتاً توجه افراد حسود با دارای کمبود را جلب میکند. در غیر این صورت میل به موقعیت تنها در معنای اقتصادی آن تفسیر میشود. با وجود این جدیت، داستان دوم به هیچ وجه کم تر از داستان اول نیست. پیچیدگی اش اهمیت با جهان شمول بودنش و درد شکست در آن به هیچ وجه کم تر از داستان اول نیست. در این جا هم شکست عشقی وجود دارد.