«این جهان گذرا»، خردترین کتاب در زمینه «تاریخ کلان» است، کتابی که داستان عالم و آدم را در کمترین صفحات ممکن نقل می کند. از پیدایش ستارگان و نخستین موجودات زنده تا شکل گیری مرحله به مرحله تمدن بشری، از تکوین شهرها و امپراتوری ها تا ظهور نظام سرمایه داری و شبکه جهانی اینترنت. «دیوید کریسچن»، نویسنده کتاب، همه این پدیده های پراکنده را، به نحوی وحدت یافته، در قالب یک کتاب راهنمای موجز، قابل فهم و برانگیزنده، گردآورده كرده است. یک مورخ بزرگ، قادر است به نحوی تجربی پیوندهای موجود میان نخستین انسان هوشمند و نسخه امروزی آن انسان را روشن سازد و یک قصه گوی بزرگ، قادر است از پیوندهای پیش گفته تصویری زنده و جاندار به دست دهد. دیوید کریسچن، و به تبع آن کتاب حاضر، هردو ویژگی را یکجا در خود دارد. کتاب در اصل داستان یک سفر است، شرحی دلکش از مسیری طولانی و پرفرازونشیب که آدمی از عصر غذاجویی اولیه تا عصر مدرن امروزی پیموده است.

مهاجرت به محیط های جدیدی که نیازمند فناوری ها و مهارت های جدید بود در همان اوایل عصر خوراک جویی آغاز شد؛ البته همه ی انسان ها هنوز در همان قاره ی افریقا زندگی می کردند. متأسفانه بررسی تغیررات فناوری در اولین مراحل تاریخ بشر دشوار است؛ چون اشیای باقی مانده چیز چندانی درباره ی دانش فنی سازندگان خود برملا نمی سازند. ما امروزه وابسته ی وسایلی مثل اتومبیل و کامپیوتر هستیم که تجسم مقادیر عظیمی از دانش تخصصی هستند؛ اما طبق مطالعات انسان شناختیِ مدرن به نظر می رسد که دانش خوراک جویان بیشتر در مغز آن ها بود تا اینکه در اشیا و لوازم تجسم یابد. بنابراین ابزاری که خوراک جویان بر جای گذاشتند فقط برداشتی بسیار سطحی از مهارت های فناورانه و بوم شناسانه ی آن ها به دست می دهد. با وجود این، شواهدِ تغییر، بسیار زیاد هستند. اولین سرنخی که نشان می دهد مردمان به محیط های جدید مهاجرت می کردند، ظاهر شدن بقایای آن ها در تمامی نقاط قاره ی افریقاست. حدور ۱۰۰ هزار سال پیش، برخی گروه ها آموخته بودند که با استفاده از منابع محیط های ساحلی زندگی کنند، منابعی مثل صدف داران و در همین حال، برخی دیگر داشتند با زندگی در جنگل های استوایی و صحراها سازگار می شدند. شواهد تبادل کالا میان جوامعی با فواصل چند صد کیلومتری نشان می دهد که این جوامع اطلاعات را نیز در مسافت های دور مبادله می کردند و این مبادلات ممکن است محرکی حیاتی برای آزمون و خطاهای فنی بوده باشد. انسان ها از حدود ۱۰۰ هزار سال پیش سکونت در خارج از افریقا را شروع کردند. جوامعی از انسان های مدرن در جنوب غربی آسیا تشکیل شد و انسان ها از آنجا به غرب و شرق و به قسمت های جنوبی تر و گرم تر اوراسیا مهاجرت کردند و انسان ها با این مهاجرت ها به محیط هایی شبیه سرزمین مادری خود در افریقا رسیدند پس این مهاجرت ها الزاماً نشانه ی پیشرفت شگرفی در زمینه ی فنی نیستند. در واقع گونه های متعدد دیگری نیز بین آسیا و افریقا مهاجرت های مشابهی کرده بودند. اما ظهور انسان در استرالیای عصر یخ بندان در حدود چهل تا پنجاه هزار سال پیش، نشانه ی روشنی از نوآوری است چرا که سفر به استرالیا مستلزم سطح قابل توجهی از توانایی دریانوردی است و در خودِ استرالیا نیز انسان باید با یک قلمروی زیست شناسانه ی کاملاً جدید سازگار بشود. ما هیچ گونه پستاندار دیگری نمی شناسیم که مستقلاً به آنجا سفر کرده باشد.