داستان، شور و حکایت عشق پسری است 25 ساله که عاشق زنی 35 ساله می گردد. زندگی «فیلیپ»، زندگی عجیبی است. در کودکی پدر و مادر خود را از دست می دهد و تحت سرپرستی پسرعموی خود «آمبروز» پرورش و تربیت می يابد. شیوه تربیت آمبروز، شیوه عجیبی است. او دایه ي فیلیپ را که در کودکی، فیلیپِ کوچک را زده، به دلیل زدن، اخراج می کند و خود سرپرستی طفل را برعهده می گیرد. برای تولد 11 سالگی فیلیپ، سگی را در ظرف غذاخوری نقره، به او هدیه می دهد و برای آنکه شهامت و مقاومت فیلیپ را بیازماید، او را برای دیدن جسد مردی که به جُرم کشتن همسرش، دارش زده اند، می برد. آمبروز، نسبت به زنان دید مثبتی ندارد و معتقد است موجب دردسر و ناراحتی می گردند. زمانی که فیلیپ 24 ساله می گردد، آمبروز به دلیل بیماری روماتیسم، به توصیه پزشکان، زمستان ها را به کشورهای گرم و خشک می رود؛ زیرا انگلستان که محل زندگی آن هاست بسیار مرطوب می باشد. در یکی از این مسافرت ها، با دخترعمویشان «راشل» آشنا می گردد و کم کم، دلباخته او می شود و با او ازدواج می کند. همه منتظر آمدن راشل و آمبروز به انگلستان هستند، اما طی نامه ای آمبروز به فیلیپ می نویسد که نمی تواند به کشور بازگردد؛ زیرا راشل کارهایی دارد که باید به انجام برساند. پس از آن... .

صدای آهسته ای که به سختی شنیده می شد، به من اجازه ی ورود داد. با اینکه شب شده بود و شمع ها روشن بود، اما پرده های اتاق کشیده نشده بود راشل مقابل پنجره نشسته، به باغ خیره شده بود. من سیمایش را نمی دیدم؛ چون پشتش به من بود و دستانش را روی زانوانش گذاشته بود. بدون تردید او تصور می کرد که یکی از پیشخدمت ها در زده، چون هنگام ورود من از جایش تکان نخورد. دون سگ پیر، پوزه اش را روی پنجه هایش گذاشته بود و در مقابل آتش چرت می زد. دو سگ جوان دو طرف او بودند. هیچ چیز در اتاق تغییر نکرده بود. نه کشوها باز بودند، نه لباسی روی صندلی افتاده بود و نه بی نظمی ناشی از ورود یک مسافر در اتاق دیده می شد. گفتم: -شب به خیر! طنین ممتد و غیرعادی صدای من در اتاق کوچک پیچید. راشل رو برگرداند، به سرعت از جا بلند شد و به طرف من آمد. این کار را به حدی سریع انجام داد که نتوانستم آن همه چهره را که در مدت ۱۸ ماه گذشته در ذهن خود از او ترسیم کرده بودم، با قیافه اصلی او تطبیق بدهم. زنی که تصویر تخیلی سیمایش شب و روز در فکر من متجلی می شد و تمام عصر اندیشه های مرا اشغال کرده بود، حالا در برابرم وجود می یافت. اولین احساس من در مقابل او این بود که از ریزنقشی او یکه خوردم و حتی به حیرت افتادم. قدش به شانه من هم نمی رسید. او نه قد و بالا و نه درشتی اندام لوئیز را داشت. لباسی مشکی به تن کرده بود که صورتش را پریده رنگ می نمود. دور یخه و مچ آستین های پیراهنش توردوزی شده بود. موهایش قهوه ای بود و فرقی وسط سر باز کرده بود که در پشت سرش به گیسوی بافته ای خم می شد. خطوط صورتش ظریف و منظم بود و تنها عضو درشت صورتش چشمانش بود که وقتی مرا دید با برقی از آشنائی گشاد شد. مثل یک آهوی ماده نگاهی رمیده داشت. بعد حالت نگاهش تغییر کرد: برق آشنایی در نگاهش جای خود را به بهت و حیرت داد و سپس نقشی از درد و رنج و حتی تشویش و بیم جایگزین حیرتش شد. صورتش سرخ شد و باز سپید گشت. فکر می کنم بهمان اندازه که من از دیدن او یکه خوردم او هم از دیدار من مبهوت شد. مشکل می شد گفت که کدامیک از ما عصبی تر و ناراحت تریم. چشم از او برداشتم و به پایین خیره شدم. اما او همچنان مرا می نگریست. پیش از اینکه یکی از ما حرفی بزنیم هر دو ساکت بودیم و بعد ناگاه درست در یک لحظه با هم شروع به حرف زدن کردیم.