کتاب شب لیسبون نشر امیرکبیر

مرد کوچک اندام طوری پول روزنامه را داد که گویی جایزه ی بزرگ بخت آزمایی را برده است. اینکه روزنامه را به پول سوئیسی از او خواسته بودند، بالاخره متقاعدش کرده بود که ما در خاک سوئیس هستیم. روزنامه را گشود، نگاهی به آن انداخت و آن را در کنار خود گذاشت. مدتی طول کشید تا فهمیدم با من حرف می زند. من چنان غرق در لذت احساس آزادی بودم که صدایش را نشنیده بودم. قبل از اینکه صدایش به گوشم برسد، لب هایش را دیدم که تکان می خورند. درحالی که سخت به من خیره شده بود، گفت: بالاخره خارج شدم. از کشور لعنتی شما، آقای عضو حزب نازی، خارج شدم. از این وطن لعنتی شما خارج شدم، وطنی که شما آن را به سربازخانه و زرادخانه و اردوگاه اسارت تبدیل کرده اید. شما آدم های احمق و بی شعور و خرفتی هستید. ما در سوئیس هستیم. در یک کشور آزاد، کشوری که شما نمی توانید در آن به کسی فرمان بدهید. بالاخره می توان دهان گشود و حرف زد، بدون اینکه چکمه های شما آرواره ی انسان را خرد کند. شما چه بلایی سر آلمان آورده اید. دزدها، آدم کش ها، جلادها؟ حباب های کوچک کف در دو طرف لبش تشکیل می شدند. همان طور به ما می نگریست که زنی عفیفه به آدمی جانی و پست می نگرد. خیال می کرد من یک نازی واقعی ام. بعد از حرف هایی که شنیده بود، چطور می توانستم انتظار داشته باشم او چنین فکری نکند؟