برپاکننده مهمانی

بی هدف به سمت مکان مورد علاقه اش میرود که کافه ای بزرگ است. این محل در بین جوانانی که به دنبال خوش گذرانی هستند محبوب است. عصر شنبه روزی از اوایل تابستان است. او در حال گفت وگو با مایک مأمور حراست است؛ مردی قوی هیکل که از حواس پرتی لذت میبرد و بخشهای کوچکی از زندگی اش را به او می گوید. معشوقه قبلی اش بچه ناخواسته و رئیس اش خوش و بشی با مأمور می کند و گفت و گو را تمام می کند. بعداً می بینم ات ما یک میرم به نوشیدنی بگیرم.» روی تراس میز گرد بزرگی پیدا میکند و با بطری سردش آن جا می نشیند. مردم آرام آرام وارد میشوند. او آنها را تماشا میکند. ترکیب خوبی دارند که در این بخش از تگزاس رایج است. مهاجران از همه جای آمریکا و حتی دورتر از آن این جا هستند. مردان نگاه موشکافانه ای به آدمها دارند. زنان تظاهر به ندیدن مردها می کنند. بعضی ها زوج هستند. بعضی ها تنها هستند به دیوار تکیه داده اند و زبان بدنشان فریاد میزند: «کاش قدم بلندتر بود . حالا کافه در حال پرشدن است. گروه کوچکی از مردان جوان روی پله های نزدیک میز او نشسته اند. سفید سیاه و اسپانیولی به نظر میرسد راحت نیستند. او به سمت آنها بر می گردد و می پرسد: «اهل کجایید؟ سربازانی از پایگاه نظامی مجاور که برای شب گردی بیرون آمده اند. دست اش را حرکت میدهد تا به میزش اشاره کند.

در اطراف ما افراد ترسناکی وجود دارند که به هر آن چه که می خواهند با استفاده از فریب کاری و زرنگی دست می یابند؛ هنرمندان شیاد و دروغ گویان حرفه ای آنها از دوستان همکاران خانواده و غریبه ها چیزهای مشابهی می گیرند. هرگز عذر خواهی نمی کنند یا از آسیب زدن به افراد، احساس پشیمانی نمی کنند. آنها اغلب به کارهای مجرمانه ای مشغول اند. نام های متعدد به آن ها داده ایم خود شیفته ضد اجتماع سایکوپات که بیش از همه آن ها را سایکوپات می نامیم