یک روز مامانی که خیلی کار داشت و ما اذیتش میکردیم ما را از توی تخت در آورد و برد یک جایی برد توی آن اتاق بزرگه که آدم بزرگها تویش می نشستند؛ ولی دیگر آدم بزرگها تویش نبودند. مامانی تشک انداخت و من و محمد حسین را خواباند رویش. بعد گفت: «بچه های خوبی باشید و سر و صدا نکنید تا من به کارهام برسم.» بعد مامانی رفت سر یک چیزی من و محمد حسین دوست نداشتیم مامانی برود. محمد حسین گفت: محمد مهدی بیا گریه کنیم تا مامانی مجبور بشه بمونه .»

گفتم: «باشه!» 
تا آمدیم گریه کنیم یکدفعه مامانی رفت سر یک چیزی که مثل تختمان بود، نه نبود یک جورهایی مثل آن بود و یک جورهایی هم نبود، سیاه بود، کوچک تر هم بود مامانی که از جلویش رفت کنار یک نور زیاد از تویش آمد بیرون مثل همان موقع که از توی شکم مامانی آمدیم بیرون. یکدفعه همه جا روشن شد. ما تندی چشم هایمان را بستیم و بعد باز کردیم بعد باز دوباره من و محمد حسین چشممان را بستیم. از توی آن چیز سر و صدا هم می آمد. مامانی رفت بیرون. من و محمد حسین می ترسیدیم چشممان را باز کنیم محمد حسین گفت: «محمد مهدی چشمت بسته است؟»

گفتم: «آره، تو چی؟»

گفت : «من هم .»

از توی آن خیلی صداهای عجیب و غریب و جیغ و داد می آمد. من دلم میخواست ببینم صدای چیه؟ یواشکی که آن چیز نفهمد، یک کم لای چشمم را باز کردم. محمد حسین گفت: این چیزه که بیشتر از ما سروصدا میکنه مامانی به ما میگه سروصدا نکنین.»