گفت «عاشق زنم هستم!» – اصلاً لازم نبود این را بگوید؛ من که دلبستگی او را به زنی که با او ازدواج کرده بود زیرسؤال نبرده بودم. ده دقیقه ای با هم قدم زدیم، سپس این جمله را یک بار دیگر تکرار کرد. برگشتم و به او نگاه کردم. به حرف آمد و قصه ای را که الان می خواهم برایتان بنویسم برایم تعریف کرد. موضوعی که بر ذهنش سنگینی می کرد در عرض یک هفته اتفاق افتاده بود، هفته ای که لابد پرماجراترین هفته عمرش به حساب می آمد. قرار بود جمعه بعداز ظهر ازدواج کند. جمعه هفته قبلش، تلگرافی مبنی بر انتصابش به سمتی دولتی دریافت کرده بود. اتفاق دیگری هم رخ داده بود که بسیار مایه غرور و خوشحالی اش شد. او بدون اینکه صدایش را درآورد عادت داشت شعر بنویسد و پارسال چند تا از شعرهایش در مجلات شعر چاپ شده بودند. یکی از آن انجمن ها که به بهترین شعرهایی که در طول سال منتشر شده اند – البته شعرهایی که از نظر خودشان بهترین اند جایزه می دهند اسم او را در صدر فهرستش قرار داد. ماجرای موفقیت او در روزنامه های شهر زادگاهش چاپ شد و یکی از این روزنامه ها عکس او را هم منتشر کرد. چنان که احتمالاً می شد حدس زد، او کل هفته هیجان زده بود و در وضعیت عصبی نسبتاً پرتنشی قرار داشت. تقریباً هر شب می رفت و به نامزدش که دختر یک قاضی بود تلفن می کرد. وقتی به خانه نامزدش رفت، کلی آدم آنجا حضور داشتند و نامه ها، تلگراف ها و بسته های زیادی به آنجا روانه می شد. او گوشه ای ایستاد و مردان و زنان مدام نزدش می رفتند تا با او صحبت کنند. به او به خاطر موفقیت هایش در به دست آوردن منصبی دولتی و دستاوردش در شعر تبریک می گفتند. ظاهراً همه تحسینش می کردند و وقتی به خانه و تخت خوابش رفت خوابش نبرد. چهارشنبه شب به تئاتر رفت و به نظرش رسید همه آدم ها در همه جای سالن او را می شناسند. همه سری تکان می دادند و لبخند می زدند. بعد از پرده ی اول نمایش، پنج یا شش مرد و دو زن از صندلی هایشان بلند شدند و دور او حلقه زدند. به این ترتیب، جمع کوچکی شکل گرفت. غریبه هایی که در همان ردیف نشسته بودند گردنشان را دراز و به آن ها نگاه می کردند. او قبل از این هیچ وقت تا این حد در مرکز توجه قرار نداشت و حالا هیجان انتظار یک اتفاق خوب تمام وجودش را فراگرفته بود. وقتی درباره تجربه اش با من صحبت می کرد، گفت این لحظات برای او اصلاً عادی نبودند. احساس می کرد انگار در هوا معلق است. وقتی بعد از دیدن این همه آدم و شنیدن این همه کلمات تحسین آمیز به تخت خواب رفت، سرگیجه گرفت. وقتی چشمانش را می بست، انبوه مردم به اتاقش هجوم می آوردند. انگار ذهن همه مردم شهر به او مشغول بود. با تمام وجود غرق فکر و خیال هایی کاملاً بی معنی می شد. خودش را سوار کالسکه ای در خیابان های یک شهر تصور می کرد. پنجره ها باز می شدند و مردم دوان دوان جلوی درهای خانه ها می آمدند. فریاد می زدند: «خودش است. خودش است!» و از این کلمات فریادی از شعف برمی خاست. کالسله به طرف خیابانی رفت که بر اثر ازدحام جمعیت مردم بسته شده بود. صدهزار جفت چشم به او نگاه می کردند. انگار این چشم ها می گفتند: «احسنت! عجب آدم فوق العاده ای از خودت ساخته ای!»