نامزدهای حزبی ریاست جمهوری اغلب مانند این ازدواج های ناگهانی برای جلوگیری از آبروریزی های قبل از ازدواج می مانند و بایدن و اوباما هم دو نامزد بسیار متفاوت از هم بودند. با توجه به معیارهای سیاستمداران، اوباما بی توجهی نسبت به ستایش و عشقی را که ایجاد کرده پیش بینی می کرد؛ بایدن اما به هر جایی دسترسی می یافت. آن ها نوزده سال اختلاف سنی داشتند و دره ای عمیق به لحاظ تیپ و سبک بین آن ها بود. اوباما یک فن سالار بود؛ بایدن سیاستمداری دمدمی. اوباما پسر چند رگه ی هاوایی، اندونزی، کنیا و شیکاگو بود، بچه دهه ۱۹۷۰ که شب ها با «یک بوس کوچولو» به خواب می رفت؛ بایدن با پدر و مادر، سه خواهر و برادر و یک کار همیشگی در یکشنبه ها بزرگ شده بود: «پدر یک دلار به من می داد و من برای گرفتن نیم گالن بستنی برایرز مسیر رسیدن به داروخانه کالتر را رکاب می زدم. برمی گشتم و هر شش نفر ما دور اتاق نشیمن می نشستیم تا لسى و جک بنی و اد سالیوان را تماشا کنیم.» وقتی اوباما بایدن را برای پیوستن به یکی از دو نامزد حزبی برگزیده انتخاب کرد، برخی دموکرات ها از این حرکت گیج شدند. قرار بود دوره ریاست جمهوری اوباما فصل جدیدی از داستان نسلی سیاست امریکا را رقم بزند؛ پیروزی آنچه استیسی آبرامز، فعال حقوق رأی و کاندیدای سابق فرمانداری جورجیا بعداً «اکثریت نوامریکایی» نامید: ائتلافی از مردم با رنگ های مختلف، جوانان و سفیدپوستان متوسط تا مترقی. بایدن نتوانسته بود در مجامع انتخاباتی آیووا یک درصد هم شانس بیاورد اما اوباما عملکرد بحث برانگیز او- دانش او درباره رهبران خارجی – و ارتباطات او در واشینگتن را تحسین می کرد. آن طور که دیوید آکسلرود، استراتژیست ارشد اوباما، به من گفت بایدن به لحاظ فرهنگی و جغرافیایی جایگاه خوبی داشت. او اوباما را برای سفیدپوستان مسن تر میدوسترن در طبقه ی کارگر جذاب تر کرد؛ کسانی که ممکن بود با یک سازمان دهنده ی سابق جامعه سیاه پوستان ارتباط طبیعی برقرار نکنند. همچنین آکسلرود احساس کرد بایدن از قدرتی برخوردار است که انتقال آن با زبان معمول سیاسی سخت است. طی مراحل بازرسی او به دیدار بایدن در خانه دلاویر رفته بود و معاملات خود را با خانواده اش تماشا کرد. آکسلرود به یاد آورد: «او در حال صحبت با پسرش بو بود و گفت: بعداً بچه ها را می بینم. به خاطر دارم که او را بوسید و گفت: «دوستت دارم.» وقتی آکسلرود به واشینگتن بازگشت به اوباما گفت: «در مورد این خانواده واقعاً یک چیز خاص وجود دارد.» در واشینگتن خانواده اغلب به عنوان تکیه گاه مورداستفاده قرار می گیرد اما این چیز دیگری بود. آکسلرود به اوباما گفت: «این یک چیز معمولی نیست. خیلی واقعی است. نمی دانم چطور این کارها انجام می شود اما به نظر من یک دارایی واقعی است.» آن ها باید یکدیگر را می شناختند. بایدن از برخی کارمندان جوان اوباما عصبانی شده بود و دستیاران اوباما نگران اظهارات برنامه ریزی نشده بایدن بودند. معاون رئیس جمهور با دستگاه های تله پرامپتر آشنایی نداشت. به خاطر لکنت زبان، خواندن با صدای بلند هنوز برای او بیشتر از وقت گیر بودن، ناخوشایند به نظر می رسید. گاهی اوقات با نویسندگان متن سخنرانی کار می کرد و بعد متن را نادیده می گرفت و این باعث می شد او در مقابل آسیب پذیر باشد و اعضای تیم مبارزات انتخاباتی اوباما این حرف ها را بمب های جو نامیده بودند.