«قنبرعلی»، داستانی به قلم «محمد علی جمالزاده» است. او درحقیقت این اثر را از یکی از آثار نویسنده ی فرانسوی «کنت دو گبینو» ترجمه کرده و بعد به آن شاخ وبرگ داده است. کنت گوبینو در زمان سلطنت ناصرالدین شاه دو بار با سمت سیاسی رسمی در ایران مدتی به سر برده، و با زبان فارسی آشنایی پیدا کرد. اولین نظریه های برتری نژادی را می توان در آثار او پیدا کرد که سال ها پس از مرگش طرفداران زیادی به دست آورد. کنت دو گبینو، علاوه بر آثار تاریخی و پژوهشی اش، مجموعه داستانی دارد به نام «افسانه های آسیایی»، که «قنبرعلی» یکی از شش داستان این کتاب است. «قنبرعلی»، داستان فردی شیرازی و فقیر است که روزگار سختی را گذرانیده ولی موفق می شود جایی در دربار بیابد و از مواهب آن بهره ببرد. جمالزاده که خود نویسنده ای چیره دست است، لحن داستان را طنزآمیز و پر از اصطلاحات عامیانه کرده است. نگارشی سلیس و روان دارد و از آنجایی که وقایع داستان در اواخر دوره قاجار می گذرد شرایط اجتماعی و سیاسی مردم و فساد دربار قاجار را به خوبی به نمایش می گذارد. این داستان به نوعی توسط جمالزاده بومی سازی شده و از ضرب المثل های ایرانی هم در آن استفاده کرده است.

اسدالله بیک با لحنی دوستانه دنبالۀ سخن را خطاب به قنبرعلی چنین آورد: ای جوان، درست گوش بده و آنچه می گویم به خاطر بسپار که در نفع و صلاح خودت است. تو هنوز سوارکار نشده داری جفتک می اندازی و خواب های آشفته می بینی. بدان که اینجا را شیراز و کرسی نشین ایالت فارس می گویند و ایران است و همین فارس. حالا تو هم فراش دارالحکومۀ چنین شیرازی شده ای. کار کوچکی نیست و مرد نر می خواهد و گاو کهن، چنین کار معتبری البته وظایفی هم دارد. درست گوش بده. قبل از همه چیز باید بروی از فراشباشی تشکر کنی. دستش را ببوس و فراموش نکن که یک پیشکش قابلی هم برایش باید ببری. خودت می دانی که هر کار قاعده ای دارد و بی مایه فطیر است. فراشباشی این کاره نیست. آدمی است حسابی و در دارالحکومه لولهنگش خیلی آب می گیرد و هر چند ظاهراً قدری تند و خشن و بد زبان است، اما در باطن یک خرمن مردانگی دارد و رفاقت سرش می شود و عموماً کار خود را بی اجر و پاداش نمی گذارد. پس در شرایط سپاسگزاری نباید مسامحه روا بداری. دهن هرکسی را باید به نوعی شیرین کرد. قاعده اش همین است. چنین بوده و هست و خواهد بود. کار دنیا بی حساب نیست. قنبرعلی از شنیدن این سخنان که برایش تازگی داشت یکه ای خورد، ولی باز توانست بر خود مسلط گردد و من من کنان گفت جسارت استولی درست نمی فهمم. مثلاً نمی دانم مقصودتان از پیشکش چیست. اسدالله بیک تبسمی بر لب آورد، در جواب گفت خب دیگر اقلش پنج تومان پول طلا و چهار کله قند روسی. اگر دو شاخه نبات هم بر آن بیفزایی دیگر چه بهتر…