کتاب اسم من گونی برد گرین است

ماجرای این سه جلد با ورود دختری متفاوت آغاز می شود؛ دختری که می خواهد وسط همه چیز باشد؛ از وسط کلاس گرفته تا ماجراهای ریز و درشت و حتی کشیدن نقاشی او خودش را معرفی می کند و بر این موضوع تأکید دارد. ویژگی هایش او را از دیگر کودکان متفاوت می کند چه آن زمان که می گوید: «با قالیچه ی پرنده از چین آمده است. چه آنجا که برای همه ی بچه ها دایرة المعارف جدید می آورد و چه آن زمان که مسئولیت جشن را برعهده ی فردی ناشناس می گذارد و....

فقط اینها نکات مثبت این مجموعه نیست نویسنده ی نام آشنای کودک و نوجوان لوییس لوری ترفندی زیبا به کار برده است: او خواننده ی کودک را با اهمیت داستان شناسایی عناصر آن و چگونگی بیان داستانی جذاب به تدریج آشنا می کند. به مرور ساختار داستانی چگونگی خلق شخصیت و راز علاقه ی مخاطب به ادامه ی داستان را بیان می کند نمونه اش آن زمانی است که بچه های کلاس مشتاقانه از گونی برد خواسته اند داستانی تعریف کند و وقتی او شروع به تعریف جزئیات لباس می کند آنها نشان میدهند بی حوصله اند و توجه نمیکنند و او سریع به شکل دیگری داستان را ادامه می دهد. این کتاب ها در بردارنده ی جزئیاتی است که خواندن را جذاب می کند؛ شخصیتی همه چیزدان که در برخی مواقع ما را به یاد پی پی جوراب بلند می اندازد و گاه نحوه ی پوشیدن لباس و چگونگی برخورد او با محیط اطراف و پیروز شدنش در هر مکالمه ای تنها برای این است که با نوعی ساختن قهرمان برای داستان آشنا شویم هر جلد کتاب با یک ماجرای کوچک آغاز میشود گره ای پیش می آید همه در جهت حل آن مشغول می شوند و سپس پایانی برای آن رقم زده می شود نویسنده به گونه ای مسیر داستان نویسی را از طریق غیرمستقیم آموزش می دهد.