شما روی پل عابرپیاده بالای یک ریل قطار ایستاده اید. شما واگنی را می بینید که از کنترل خارج شده و با سرعت به سمت پنج کارگر می رود که ریل را تعمیر می کنند. اگر واگن متوقف نشود، تمام پنج کارگر را خواهد کشت. در کنار شما یک مرد خیلی درشت اندام ایستاده است که به نرده تکیه داده و نزدیک شدن واگن به سمت مردان را تماشا می کند. اگر بدون اینکه متوجه شود، به آن مرد نزدیک شوید و او را هل مختصر بدهید، روی ریل در مسیر واگن خواهد افتاد و چون جثه خیلی بزرگی دارد، باعث توقف واگن شده و جلوی کشته شدن پنج کارگر در حال تعمیر را خواهد گرفت. آیا شما آن مرد را از بالای پل عابر پرت می کنید؟ یا اجازه می دهید آن پنج کارگر کشته شوند؟ این حقایق بی رحمانه، مانند سناریوی قبلی است: یک نفر باید بمیرد تا پنج نفر زنده بمانند. اگر تصمیمات اخلاقی کاملاً منطقی بودند، پس شخص می بایست در هر دو موقعیت، یکسان عمل می کرد، چه هل دادن مردی از بالای پل و چه تغییر مسیر واگن؛ اما تقریباً هیچکس نمی خواهد فعالانه شخص دیگری را روی ریل پرت کند. تصمیم شما همان نتیجه را دارد؛ اما یکی اخلاقی محسوب شده و دیگری قتل است. گرین استدلال می کند که هل دادن مرد بالای پل، نادرست احساس می شود؛ چون کشتن مستقیم است: شما از بدن خود برای صدمه زدن به بدن او استفاده می کنید. او آن را موقعیت اخلاقی شخصی می نامد، چون مستقیماً درگیر با شخص دیگری است؛ اما وقتی شما فقط واگن را به سمت ریل دیگری هدایت می کنید، مستقیماً به شخص دیگری صدمه نزده اید و شما فقط چرخ های واگن را تغییر مسیر داده اید؛ مرگ حاصله، غیر مستقیم به نظر می رسد. در این مورد، این یک تصمیم اخلاقی غیر شخصی است. چیزی که این آزمایش ذهنی را خیلی جالب می کند، این است که در مغز تمایز مبهمی برای اخلاق وجود دارد (مثل تفاوت بین تصمیمات شخصی و غیر شخصی). مهم نیست در چه فرهنگی زندگی می کنید، یا به چه دینی معتقد هستید؛ دو سناریوی مختلف واگن، الگوهای متفاوتی را فعال می کند: در سناریوی اول وقتی از آزمایش شونده برای تغییر مسیر واگن سؤال شد، ساختار تصمیم گیری منطقی فعال شد. شبکه ای از نواحی مختلف مغز، گزینه های مختلف را برآورد کرد و حکم نهایی را به سمت قشر پیشانی فرستاد و شخص به طور واضح گزینه ی برتر را انتخاب کرد. مغز به سرعت فهمید که بهتر است یک نفر کشته شود تا پنج نفر. اما وقتی از آزمایش شونده برای هل دادن مرد روی پل سؤال شد، شبکه ی دیگری از نواحی مغز فعال شد. این لایه های ماده ی خاکستری، مسئول تفسیر افکار و احساسات دیگران هستند. در نتیجه، آزمایش شونده به طور خودکار تصور می کرد که مرد بیچاره چه حسی خواهد داشت، وقتی او را به سوی مرگ روی ریل های قطار پرت می کنیم. آزمایش شونده به وضوح مغز آن مرد را شبیه سازی می کند و نتیجه می گیرد که هل دادن او یک جنایت بزرگ است، حتی اگر جان پنج نفر دیگر نجات پیدا کند. شخص نمی تواند این تصمیم را توجیه کند (وکیل درونی با این تناقض، گیج می شود)، اما یقین به نادرستی این عمل، سست نمی شد. هل دادن یک مرد از روی پل، فقط نادرست احساس می شود.