نظریۀ زیبایی شاخه ای از فلسفه است و برای شناخت فراهم آمده است نه راهنمای عمل. بنابراین اثر حاضر در درجۀ اول متوجه کسانی است که شاید در درک جایگاه و ارزش زیبایی در نظام زندگی انسان، آنگونه که توسط اندیشمندان هدایتگر در ادوار گوناگون تاریخ جهان تصور شده است، یک علاقۀ فلسفی بیابند. شایستۀ تأکید است که فیلسوف زیبایی، گستاخی و جسارت حمله به قلمرو هنرمند را با موضوع دعوای (محل نزاع) اصول و احکام انتقادی درنمی آمیزد. باور به اینکه موضوع از این قرار است، زیبایی شناسی را بیشتر به رسوایی می کشاند، که اگر این نظر درست بود، کاملاً شایستۀ آن بود. گفته می شود که هنر بی فایده است؛ به همین نسبت زیبایی شناسی هم می تواند بی فایده باشد، نظریه پرداز زیبایی خلاصه می خواهد هنرمند را درک کند نه برای اینکه در کار او دخالت کند بلکه برای اینکه علاقۀ عقلانی خود را ارضا کند.

اما علاوه بر مطالعات مورد ادعای فلسفه، گروه بزرگ و رو به افزایشی از خوانندگان وجود دارد که اصولاً مجذوب تشریح و توضیح نسباً روشن و مرتبط هر نوع دانش فلسفی هستند که موضوع آن در اختیار آنها قرار می گیرد، خواه منطق باشد یا اخلاق، جامعه شناسی یا نظریۀ مربوط به دین. چنین خوانندگانی به جای روی آوردن به یک موضوع جزئی و خاص، از طریق موضوعی وارد فلسفه می شوند که پیشاپیش علاقۀ آنها را برانگیخته است، صرفاً به این دلیل که آن موضوع خاص و جزئی بخشی از فلسفه است. اعتراف می کنم که امیدوارم به رغم کاستی هایی که این کتاب را از جذابیت محروم کرده است که نویسنده ای توانمندتر می توانست به چنین موضوعی بدهد، بسیاری از عاشقان خردمند زیبایی خوشحال شوند از اینکه از طریق این کتاب با اندیشه های مردان بزرگی آشنا می شوند که در مورد این عنصر مهم جهان روحانی [یعنی زیبایی] سخن گفته اند.

درهرحال من کار خود را به عنوان تاریخ زیبایی شناسی و نه تاریخ زیبایی شناسان در نظر گرفته ام. به ادعاهای عدالت تاریخی چندان توجهی نداشته ام. درحالی که اطمینان می دهم هیچ یک از نویسندگانی ردۀ اول حذف نشده اند جرأت نمی کنم بگویم همۀ نویسندگانی که به آنها پرداخته ام مهم تر از نویسندگانی هستند که به آنها نپرداخته ام. من اول در مورد ترتیبی اندیشیده ام که ضروری یا مناسب است تا بتوانم پیوستگی اندیشه ها و کامل ترین صورت آنها را نشان دهم و در درجۀ دوم در مورد ردیف فردی افراد و مزیت نویسندنگان مورد بحث اندیشیده ام.

درهرحال چنان که در فصل اول معلوم خواهد شد من قانع نبوده ام به اینکه با موضوع کار خود به عنوان صرفاً گزارشی از مباحث نظری برخورد کنم. هیچ یک از شاخه های تاریخ فلسفه نمی تواند کاملاً به نحو نظری بیان شود و تاریخ زیبایی شناسی کمتر از بقیه دارای این وضعیت است. بنابراین هدف من این بوده است که باور فلسفی را فقط به عنوان صورت روشن و متبلور آگاهی از زیبایی یا حس زیبایی نشان دهم که خود [این صورت] توسط شرایطی تعیین می شود که عمیقاً در زندگی ادوار تاریخیِ پی درپی قرار دارد. من درواقع تا آنجا که ممکن بوده است خواسته ام تاریخ آگاهی از زیبایی را بنویسم.

ممکن است خوانندگان بسیاری از غیبت مطلق مراجعۀ مستقیم به هنر شرقی گله مند شوند خواه در جهان قدیم یا در چین و ژاپن جدید. دلایل مرتبط متعددی برای این تصور وجود داشته است. من حتی اگر هم شایستگی این کار را داشته باشم برانگیخته نشده ام که به یک آگاهی از زیبایی بپردازم که در شناخت من به نقطه ای نرسیده است که بتواند در چهارچوب فلسفۀ نظری توضیح داده شود. افزون بر این من الزاماً موضوع کار خود را به روش خاصی محدود کرده ام؛ و طبیعی به نظر می رسید که هر چیزی که به رشد مستمر آگاهی هنری اروپایی ربطی نداشته باشد کنار گذاشته شود. تا آنجا که تماس با هنر شرقی در یونان قدیم و سپس در دورۀ بیزانسی تأثیرگذار بوده است، در بحث از اقدامات هگل و موریس در بارۀ آن ادوار، به این تأثیرات شرقی اشاره شده است. و سرانجام این چشم پوشی [از هنر شرقی] خالی از یک زمینۀ مثبت نیست، من گرچه در اینجا درواقع موضوعی را درک می کنم که فراتر از صلاحیت من است. جداافتادگی از زندگی نژادهای پیشرو [یعنی مردم اروپا] و فقدان نظرورزی در مورد زیبایی به یقین می بایست پیوند محکمی با ویژگی نامعماری

 مورد اشارۀ آقای مور در هنر چین و ژاپن (ص 456) داشته باشد. بنابراین من بدون اینکه زیبایی هنر شرقی را انکار کنم، آن را چیزی جدا [از هنر اروپایی] و به عنوان هنری که نمی تواند در ردیف داستان به هم پیوسته ای با احساس اروپایی برای امر زیبا به حساب آید، لحاظ کرده ام. مطالعۀ چنین هنری به دست فرد شایسته ای در پرتو نظریۀ زیبا شناسی کمک مفیدی به تفکر جدید خواهد بود.