کتاب آری به زندگی، دربردارنده گفتارهای از دکتر ویکتور فرانکل است که روزهای سخت اردوگاه کار اجباری آلمان نازی را با آرزوی روایت آن ها برای عموم مردم، تاب آورد. فرانکل که در طول زندگی پر فراز و نشیبش، رنج و مشقت طاقت فرسایی را متحمل شده است، در این اثر ماندگار، از معنای نهفته در رنج و اندوه انسان سخن می گوید. به باور او، لذت به خودی خود هرگز به زندگی انسان معنا نمی بخشد. فرانکل در این کتاب، زندگی را هدیه و فرصت محدودی می داند که در اختیار هر انسان قرار دارد و محبتی که برای هر لحظه آن، مسئولیتی مهم بر دوش داریم.

به نظر می رسد امروز، سخن گفتن درباره ی معنا و ارزش زندگی بیش از هر زمان دیگری ضروری است. در واقع تنها سؤال اساسی این است که آیا چنین کاری ممکن است و چگونه. امروزه سخن گفتن درباره ی معنا از برخی جهات راحت تر است: در حال حاضر می توانیم بار دیگر آزادانه درباره ی موضوعات بسیاری صحبت کنیم. چیزهایی که ذاتاً با مسئله ی معناداریِ وجود انسان، ارزش او و کرامت انسانی پیوند ذاتی دارد؛ اگرچه سخن گفتن از جنبه های دیگر معنا، ارزش و کرامت دشوارتر شده است. باید از خود سوال کنیم: آیا هنوز هم می توانیم این واژه ها را به کار ببریم؟ آیا معنای این واژه ها به نوعی جای سؤال ندارد؟ آیا شاهد آن نبوده ایم که در سال های گذشته تبلیغات منفی شدیدی علیه هر آنچه معنای این واژه ها را در برداشت یا روزی این معنا را می داد، به راه افتاده بود؟ تبلیغات در این چند سال اخیر، تبلیغی علیه تمام معانی ممکن و نیز علیه ارزش سؤال برانگیز خود وجود بود! در واقع، این سال ها در پی اثبات بی ارزشیِ زندگی انسان بوده است. از زمان کانت، اندیشه ی اروپایی در بیان گزاره های روشن در باب کرامت و منزلتِ واقعی نوع بشر موفقیت آمیز بوده است: کانت در دومین صورت بندی امر مطلق می گوید هر چیزی ارزش خود را دارد؛ اما انسان منزلت خاص خود را داراست -انسان هرگز نباید وسیله ای برای رسیدن به هدف قرار گیرد. اما در حال حاضر، در نظام اقتصادی چند دهه ی اخیر، بیشتر افراد مشغول به کار صرفاً به ابزار تبدیل شده اند. آن ها به ابزارهای صرف برای زندگی اقتصادی تنزل داده شده اند. این دیگر کار نبود که وسیله ای برای رسیدن به هدف، وسیله ای برای زندگی یا در حقیقت غذایی برای زندگی به شمار می رفت، اینک انسان، زندگی اش و انرژی حیاتی او، قدرت انسانی او بود که به ابزار و وسیله ای برای هدف تبدیل شد. و سپس جنگ فرا رسید -جنگی که حالا در آن انسان و زندگی اش تبدیل به ابزاری برای مرگ شده بود. پس از آن ماجرای اردوگاه های کار اجباری. در این اردوگاه ها حتی زندگی هایی که مستحق مرگ تلقی می شد نیز تا سر حد نهایی خود مورد بهره کشی قرار می گرفت. تا چه اندازه بی ارزش سازیِ زندگی، تا چه اندازه تحقیر و تنزل بشریت! بیایید سعی کنیم تا بلکه بتوانیم تصور کنیم -تا بتوانیم داوری کنیم- دولتی که قصد دارد به نحوی از همه ی افراد محکوم به مرگ استفاده کند تا از ظرفیت نیروی کار آن ها تا آخرین لحظه ی زندگی شان بهره برداری کند- شاید خیال می کند چنین کاری معقول تر است تا اینکه چنین افرادی را سریعاً کشته یا حتی به فکر تغذیه ی آن ها برای باقی مانده ی عمرشان باشد. آیا در اردوگاه های کار اجباری اغلب به ما گفته نمی شد: ما سزاوار همان سوپ هم نیستیم. سوپی که به عنوان تنها وعده ی غذایی روز بین ما توزیع می شد و آیا به راستی بهایی که باید برای خوردن آن می پرداختیم کار پر مشقت حفاری زمین نبود؟ ما مفلوکان و بدبختانِ نالایق حتی مجبور به پذیرش این هدیه ی ناعادلانه بودیم. لطفی که گویی از منظر آن ها رفتاری سخاوتمندانه بود؛ به محض اینکه سوپ به دست هر زندانی داده می شد باید کلاه از سر برمی داشت. بنابراین همان طور که زندگی ما به اندازه ی کاسه ای سوپ ارزش نداشت، مرگمان نیز ارزشی نداشت؛ تا جایی که حتی ارزش یک گلوله ی سربی را هم نداشت، فقط مقداری سیکلون بی مورد نیاز بود.