«موسیقی آب گرم» عنوان مجموعه داستان کوتاهی است نوشته ی چارلز بوکوفسکی، نویسنده ی جنجالی و محبوب امریکایی، که با ترجمه ی بهمن کیارستمی به چاپ رسیده است. ۱۲ داستان از بوکوفسکی در این کتاب گردآوری شده اند. داستان هایی همچون ۳۵۰ کیلو، شاعر بزرگ، یک جفت ژیگولو، سیاست، خانم حسابی، یک کارمند کشتی سازی با دماغ سرخ و… هنری چیناسکی ظهرها از خواب بیدار می شود، روزش را با آبجو شروع می کند، روی اسب ها شرط بندی می کند، از سیاست چیزی سر در نمی آورد، در شعرخوانی های خودش و دیگران مست می کند، از همینگوی بیزار است، موسیقی کلاسیک گوش می دهد و با زن ها درگیر است. چیناسکی شخصیت اغلب قصه ها، رمان ها و شعرهای بوکوفسکی است. آثاری به غایت شخصی و صریح. صراحت او در بیان روابط، خشونت ها و جنون های روزمره تا حدی است که او از سوی نشریات و محافل ادبی امریکایی مورد حمله قرار می گیرد و بسیاری از منتقدان، او را نویسنده ی مردم گریز، زن ستیز و دائم الخمر می خوانند و بی شرمی آثارش را تنها مُد روز و متأثر از بی بند و باری دورانش می دانند، این در حالی است که وقتی او هم زمان در اروپا کشف شد، مورد تمجید قرار گرفت و ژان ژنه و ژان پل سارتر، هر دو از او به عنوان بزرگ ترین شاعر امریکا یاد کردند. اما بوکوفسکی خود را شاعر نمی داند و در جایی می نویسد: «شاعر خواندنِ من یعنی قرار دادنم در دایره ی آدم هایی که تظاهر به دانستن می کنند.» هاینریش کارل بوکوفسکی، در ۱۶ آگوست ۱۹۲۰ در شهر آندرناخ آلمان به دنیا آمد و وقتی سه ساله بود، به همراه پدر و مادرش به امریکا مهاجرت کرد. او در سیزده سالگی به سختی به بیماری آبله دچار شد و از آن پس آبله رو بود. همین باعث شد دوران تحصیل را در انزوا سپری کند، اما به خاطر صورت کریهش، بسیار مسن تر از آنچه بود، می نمود و در عوض از نوجوانی می توانست بنوشد. در سال ۱۹۴۱ به دنبال کار تحصیل را رها کرد. او از ابتدای دهه ی چهل نوشتن را آغاز کرده بود و اولین قصه اش در سال ۱۹۴۴ منتشر شد، اما در همان دوران بود که به روایت خودش «سال های از دست رفته» آغاز شد، او تقریباً بیست سال هیچ چیز ننوشت. تنها نوشید، کار یدی کرد و در اتاق های اجاره ای کوچک زندگی کرد. او دهه ی دوم این بیست سال را به عنوان نامه رسان در اداره ی پست لس آنجلس گذراند. تمام این دوران دست مایه ای بود برای قصه ها و رمان هایی که او بعدها نوشت. بوکوفسکی به روایت خودش روزی دوباره نوشتن را آغاز کرد که از اداره ی پست اخراج شد. روزی کسی از من پرسید: «چطور می نویسی؟ چطور خلق می کنی؟ گفتم: من خلق نمی کنم. من حتا سعی هم نمی کنم. و مهم این است که سعی نکنید، چه برای خلق کردن، چه برای جاودانه شدن. شما انتظار می کشید و اگر اتفاقی نیفتد، باز هم انتظار می کشید. مثل کسی که سوسکی را بالای دیوار تماشا می کند. وقتی که سوسک به اندازه کافی به شما نزدیک شد، دست تان را دراز می کنید و لهش می کنید یا اگر از آن خوش تان آمد، نگهش می دارید.» کارنامه ی بوکوفسکی در سال ۱۹۶۰ با چاپ اولین مجموعه ی شعرش آغاز می شود. او همچنین در دهه ی شصت، در چند مجله ی زیرزمینی، ستونی به نام «یادداشت های یک پیرمرد کثیف» داشت. اولین رمان او «اداره ی پست» در سال ۱۹۷۱، وقتی که ۵۱ ساله بود چاپ شد. او همچنین در جلساتی شعرخوانی می کرد، اشعارش البته چیزی جز توصیف ساده ی روزمرگی نیستند. جایی درباره ی شعر گفتنش می نویسد: «سهم من از شاعری، این بود که شعر را ساده کنم. تا آن را انسانی تر کنم. من به آن ها یاد دادم که همان طور که نامه می نویسند، شعر بگویند. من می خواهم تقدس را از شعر بزدایم.» پرونده ی ادبی چارلز بوکوفسکی در مجموع ۳۱ مجموعه ی شعر و داستان کوتاه، ۶ رمان و یک فیلمنامه را در بر می گیرد.