خاموش کردن آتش را نمیدهد امید درخواست نیروی کمکی میکند و همزمان ماسک می زند و میرود بالا در طبقه هشتم مادری گریه کنان به پای امید می افتد که: «آقا! دخترم ریحانه ام آن بالا گیر افتاده، تو رو به امام حسین مایه نجاتش بدید. به زن می گوید: «فقط بگو کجاست؟ سالم می آرمش پیشت دو بار تمام ساختمان آتش گرفته را میان دود و آتش جست وجو می کند.

ریحانه ریحانه! کجایی؟ بر میگردد و دوباره از زن می پرسد: «ریحانه کجاست؟»

مادر ریحانه از ترس زبانش بند آمده و فقط به بالا و طبقه دهم اشاره می کند.

مجال ندارد باید پیدایش کند در محاصره دود و آتش به سختی نفس میکشد. از چارچوب در میگذرد وارد اتاقی میشود از صدای گریه می فهمد دختر در کنج اتاق در کنار کمدی شعله ور پناه گرفته و هر لحظه شاید خرمنی از آتش بر سرش فرو بریزد. ریحانه ترسیده و دودزده و شوکه شده ممکن بود به خاطر تنفس دود از پای در بیاید. امکان بیرون بردنش بدون ماسک نبود. باید در لحظه تصمیم می گرفت. مسیر پر از دود بود و او بود و ریحانه و یک ماسک در دلش نیتی میکند و ماسک را از صورت خودش باز میکند و روی صورت ریحانه میبندد. پتویی دور ریحانه میکشد و او را به آغوش میگیرد و نفسش را حبس میکند و می دود میان آتش و دود. توانش تحلیل میرود اما می دود آن قدر که ریحانه را سالم به مادرش می رساند و بعد به خاطر دود زدگی بیهوش میشود.

ساعت پنچ تلفن زنگ خورد. گفتم امید است دامادمان بود که گفت حادثه ای پیش آمده باید برویم بیمارستان بیمارستان شلوغ بود. حال خودم را نمی فهمیدم. فقط می گفتم امید امیدم بعد از ۲۴ ساعت که امید در کما بود دکترها گفتند:

شهید سجاد (سهراب) زبر جدی در وصیت نامه اش نوشته است: «من منتظر همه شما هستم. دعا می کنم تا هر کسی لیاقت داشته باشد شهید شود. خداوند سریع الاجابه است. پس اگر می خواهید این دعا را برای شما انجام دهم شماهم من را با خوشی یاد کنید.

همه ما همدیگر را در آخرت زیارت می کنیم. یکی با روی ماه و یکی با روی سیاه ان شاء الله همه با روی ماه باشیم.

اگر درد و دل داشتید و یا خواستید مشورت بگیرید بیایید سر مزارم، به لطف خداوند حاضر هستم راست نوشته است.