۳.۳ عشق در فیلم

عشق یکی از مضامینی است که در مقالات بازن تکرار میشود و همچنان که دیگران در توصیف شخصیتش گفته اند او خود به دیگران و طبیعت و به طور خاص، سینما عشق می ورزید. پیش تر جملاتی را از او درباره عکاسی نقل کردیم که در آن از عشق به واقعیت سخن گفته بود: «فقط عدسی بی عاطفه دوربین که شیء را از همه راه های نگریستن به آن از همه پیش داوری ها و از گرد و غبار معنویی که چشمان من بر آن شیء کشیده اند پاک می کند میتواند آن را با همه خلوصش در معرض توجه و در نتیجه در معرض عشق و علاقه من قرار دهد (همان، ج ۱: (۱۴) بازن درباره مدیون بودن سینما به عشق به موجودات زنده میگفت برای درک کامل هنر فلاهرتی ویگو رنوار و به ویژه چاپلین راهی نداریم جز اینکه بکوشیم پی ببریم آنان چه مهر و محبتی چه نوع دلبستگی احساسی یا عاطفی را بیان میکنند. به نظر من سینما بیش از هر هنری با عشق در آمیخته است (همان، ۱۶۸). او می گفت: «کدام حزب و گروهی واقعاً میتواند عشق را به جناح دیگری واگذارد .

بازخوانی عرصه های گسترده مطالعات فیلم بر اساس آموزه های دینی زمینه را برای رشد جریانهای فیلم سازی همسو با فرهنگ ما فراهم میکند یکی از این عرصه ها نظریه فیلم است. در واقع سخن گفتن از نظریه دینی فیلم به معنای مواجهه نظری با حوزه های مختلف نظریه فیلم بر اساس مبانی حکمی اسلامی و بررسی پیامدهای نظری آن است؛ چیزی که در عرصه مطالعاتی فلسفه فیلم از آن بحث میشود. اگر چه نظریه فیلم اکنون تحولات بسیاری را از سر گذرانده است. با این حال یکی از مباحثی که باید درباره آن موضع نظری گرفت فیلم و واقعیت است. در این نوشته نظریه های واقع گرایی فیلم از جنبه مبادی فلسفی آنها بررسی انتقادی شده اند. بحث کانونی این بررسی نسبت فیلم با واقعیت است. سئوال اساسی پژوهش حاضر این است که با نقد مبانی از پایگاه حکمی اسلامی آیا نظریه ها همچنان به شکل اولیه باقی خواهند ماند یا نقد نظریه پیامدهای نظری و زیبایی شناختی خواهد داشت.