زبان در هرمنوتیک پساساختارگرایی و در آثار ویتگنشتاین و هایدگر متأخر همگی رو به سوی شیوه ای از تفکر داشتند که تمام هم و غمش تحقق توانمندی های نقادانه و دگرگون کننده ی فلسفه است در فلسفه ی قاره ای خود زبانی که برای فلسفه به کار می رود در آنچه باید هم رسانی شود نقش دارد نگارش فلسفی خصلتی کنشی و اجرایی دارد و صرفاً شیشه ی تراگذر ایده ها نیست. سبک نه فقط نقاب تفکر نیست بلکه سازنده ی آن است.

تفکر شاعرانه در فرهنگ معاصر چه نقشی میتواند ایفا کند؟ این پرسش البته به هیچ وجه تازگی ندارد. مثلاً، در رمانتیسم اولیه ی آلمان در پی «اسطوره ی زیبایی شناختی عقل بودند؛ در پی شعری متعالی یا نقدی شاعرانه - فلسفی که بر شکاف میان فلسفه و ادبیات کلی و جزئی عقل و احساس و علم و هنر فائق آید و تصویری (آرمانی) از وحدت خیال و تفکر پیش نهد نگاه کنید به نانسی و لاکو- لابارت ۱۹۸۸، کریچلی (۲۰۰۴). اندیشمندان رمانتیک نظیر برادران شلگل و نوالیس شاعر می گفتند عقل آدمی محدود است و به همین دلیل فقط به شکل غیر مستقیم و از طریق ترکیب ابزارهای مفهومی و شاعرانه میتواند از امور کلی پرده بردارد. پس، تفکر شاعرانه باید خصلت جزئی نگر و محدودش را از یاد نبرد و در عین آن که پیچیدگی های واقعیت را از طریق منظرهای متکثر و گفتاری چند پاره به بیان در می آورد، برای بروز و ظهور ذهنیت فرد متفکر نیز مجالی فراهم آورد. فلسفه و هنر باید مدام روحی تازه در کالبد همدیگر بدمند و شیوه های بیانی زیبایی شناختی و شاعرانه را در هم بیامیزند تا به مدد آنها گفتار نظری و عقلانی را کامل و متحول کنند.