در اوایل قرن بیستم، هنر و نهادهای آن از موضعی با حال و هوای دموکراتیک و برابری طلبانه در معرض حمله قرار گرفتند. انگارۀ برخورد با آثار هنری به منزلۀ اشیای مقدس مورد انتقاد قرار گرفت و در نتیجه آثار هنری صرفاً شیء تلقی شدند. بوریس گرویس، نظریه پرداز نامدار هنر، می گوید این امر به شکل گیری «رئالیسم مستقیم» انجامید :هنری که مولد اشیاء نیست بلکه مولد اعمالی است که دوام نخواهند داشت. اما اینک بیش از یک قرن است که از پی هرگونه پیشروی در این مسیر(رئالیسم مستقیم)، به سرعت وسایلی جدید برای حفظ تمایزمندی هنر پدید می آید. گرویس در این اثر مهم طرحی از پارادوکس های ناشی از این تنش ارائه می کند و مثلا به بررسی هنر در عصر محیط بدون شیء یعنی اینترنت می پردازد.