قدیمی های سینما، آن ها که فقط فیلم نمی دیدند و نقد سینما را هم جدی می گرفتند، آن موسفیدهای سالن های تاریک سینما و صفحات روشن کاغذ، قاعدتاً باید مسعود بهاری را به خاطر بیاورند؛ منتقد سینمایی که مطالبش در مجله ی «گزارش فیلم» به چاپ می رسید و گرچه از شماره ی 14 به این مجله پیوست، اما زمانی که درگذشت، قدیمی ترین عضو تحریریه اش به حساب می آمد. بهاری متولد 1332 در بهبهان در حاشیه ی رود کارون دیده به جهان گشود و 46سال بعد در 1378 چشم هایش را بست، برای همیشه رفت و انبوهی نوشته را برای ما باقی گذاشت. احمدرضا بشیری در «مرد آرام پرده ی نقره ای» کوشیده است مجموعه ای از این نوشته ها را که مشتمل بر مقالات و نقدهای سینمایی بهاری می شود، گردهم بیاورد. کتاب با نوشته هایی آغاز می شود که دوستان و همکاران بهاری به یاد او و پس از مرگ زودهنگامش نوشته اند و بعد به دنبال آن ها نوشته های بهاری آغاز می شود. شاید این چندسطر از نوشته ی روبرت صافاریان به روشنی شیوه ی نقدنویسی بهاری را نشان بدهد: «مسعود با دست لرزان می نوشت. آن چه می نوشت برایش اهمیت حیاتی داشت. هم از نظر حرفی که می خواست بزند، هم به لحاظ شکل نوشته اش، زبان آن. و این خصلتی است که در روزگار ما به گمان من در هیچ منتقدی نمی توان یافت. و با وجود این، این اواخر نمی توانست بنویسد. می گفت نقد چیزی است بین رمان، شعر و فلسفه. و برای نوشتن چنین چیزی چه زجری می کشید. می نوشت، بعد کوتاه می کرد و باز کوتاه تر. نوشته های خوب او گواه این عرق ریزان روحند.» با هم پاره ای از کتاب «مرد آرام پرده ی نقره ای» را که از سوی انتشارات افراز منتشر شده، می خوانیم:
 
کریستوف کیشلوفسکی از هنرمندان غیرمتعارف زمان ماست. او غیرمتعارف است به این اعتبار که نمی خواهد قصه های اخلاقی ساده اش را در لفافه ای از پیچیدگی های تصنعی، غیرمتعارف جلوه دهد. او مضامین، مفاهیم و درونمایه های قدیمی را که از فرط روشنی به شعار و پیام پهلو می زنند،  به کار می گیرد تا وضعیت و موقعیت انسان جدید را مشخص کند. شیوه ی روایت او کلاسیک، منظم و درعین حال نوجویانه و پرتنش است و با آخرین دستاوردهای تکنیکی پرهزینه ی هالیوود هماوردی می کند، بی این که مثل آن ها تماشاگر را مرعوب امکانات آن سوی پرده سازد.