گفتم: «وادارشان کردند. مرا کشاند توی کوچه ای بن بست برای چی دری وری میگویی؟ مگر آنها علاف اند که خودشان را مسنتر بی بو و خاصیتی مثل من و تو بکنن ؟! انه، حتماً دلیلی ندارد که مأمورهاشان را وقف من بکنن تا آدم هایی مثل تو هستن، محتاج مأمور مواجب بگیر نیستن.

با لحن استهزا آمیزی گفت: لابد بنده ساواکی ام آره؟!

نه، اما بی آنکه بخواهی آب به آسیاب دشمن میریزی

حرصش گرفت کاردش میزدی خونش در نمی آمد.

تو مخت عیب کرده ،داداش باید ببرمت دکتر.

معترض شدم که احتیاجی به دکتر ندارم

دیگران دیوانه و دشمنت نیستن که حقیقت را میگویند آرتیست بزرگ

همه که نوکر دستگاه نیستن شدی عين دون كيشوت...» سوار ماشینش شد و رفت تا سر کوچه نرفته برگشت و سوارم کرد مرا بی حرف به خانه رساند و بی خداحافظی رفت.

دکتر، حالا مرا خرکش کردند و آوردند این جا که چرا حرف نمی زنی؟

گوشه گیری؟ یا اگرم میزنی با خودت و خیالات میزنی؟ میگویند به همه بدبینی بعد از آن همه بلا که سرم آمد و براتان ،گفتم آیا می شود به کسی اطمینان کرد؟ آن هم کسانی که به اسم دوستی و همدردی میخواهند ازم حرف بکشند و گرفتارم بکنند برای همین حرفی با هیچ کس ندارم بگذار

بگویند طرف دیوانه است و عقلش پاره سنگ برداشته بگویند خیالباف است. دکتر به نظرت خیالبافم؟

قرص ها و آمپولهایی که دادید خیلی کاری بود احساس سبکی میکنم.

خودش را دید در قالب زن اثیری همانند عکسی که سیاوش از او انداخته بود در زیرزمین خانه شان گیسوبلند، در کجناب دود و نور زنی با تور بلند بلند بلند چشمهایی رمزآمیز با تکه کاشی ای آبی با نقشی اسلیمی در دست بر او خندید با تبسمی را زواره میدانست که دارد اینها را بازی میکند. می دانست که پشت این اثیری بودنش موجودی است که با مردان بسیار نرد عشق باخته به غیر از تنی چند چهره اغلبشان را به خاطر داشت. اعتقادی به بند تنش نداشت چرا باید نقشی را می پذیرفت که از آن او نبود؟ خودش را لکاته ای دید دید که سیاوش از پس تیسم او دندانهای تیز و وحشی اش را کشف کرده...