تصمیم آلیس شاید آخر کار بود. شکست جگر سوزی را حس می کرد. هر چیزی تداعی کننده ی اریک بود. با این وجود، دیگر نمی توانست باور کند که همه این ها به خاطر دل تنگی برای دوست اوست. آلیس دلش برای کسی تنگ شده بود، اما وقتی در خاطراتش غرق می شد، صادقانه می فهمید که آن فرد اریک نیست. اریک خیلی بیچاره تر از آن بود که مسئولیت هیجاناتی را بپذیرد که باعث شده بود بروز یابند. او در قبال عطش و اشتیاقی که برانگیخته بود، لیاقت نداشت و نمی توانست تمایلات آلیس را ارضا یا اقناع کند. او مانند شخص احمقی بود که حرف خیلی هوشمندانه ای را بدون اینکه معنای آن را دریابد، به زبان آورده است و در نتیجه، نمی تواند مسئولیت ارزشی را که دیگری برای آن حرف قائل است، بر عهده بگیرد.

اریک همیشه مردی سخاوتمند بود. حتی در روزهایی که پول اندکی داشت، اولین کسی بود که پیشنهاد می کرد نوشیدنی بخورند یا صورت حساب رستوران ها را برمی داشت و پرداخت می کرد. روز تولد دوستانش حواسش بود که برایشان گل و هدیه بفرستد. او به انواع مختلف خیریه ها کمک می کرد و در محل کار، حقوق منشی اش را از سهم خودش پرداخت می کرد. وقتی با آلیس برای خرید بیرون می رفت، اغلب با علم به اینکه چقدر بیشتر از آلیس درآمد دارد، آماده ی پرداخت بود. آلیس پس از گذراندن تعطیلات آخر هفته با دوستانش در دورسِت، با هدیه ای برای اریک بازگشت؛ پنیری محلی که در فویل پیچیده شده بود. آلیس گفت: «اونا دو تا گاو در مزرعه شون داشتن و این پنیر رو با شیر همونا درست کردن. من حتی نمی دونم اسم این پنیر چی هست، اما می دونم عاشقش می شی.» اریک که به اندازه دغدغه ی بسته بندی و مراقبت از این محصول لبنی و آوردنش به لندن، تحت تأثیر خود این محصول قرار گرفته بود، جواب داد: «چه قشنگ و دلنشین، تا حالا کسی بهم پنیر هدیه نداده بود.» این نماد عاطفه ی آلیس گرچه واقعاً خوشمزه بود، بااین حال، باری سنگین تر از خود پنیر به همراه داشت؛ بار مدیون بودن به آلیس برای توجه و محبتش که در این هدیه تجسم یافته بود. وجود آن پنیر در یخچال اریک مظهر تمام زحمت هایی بود که آلیس برای او کشیده بود؛ او به مزرعه رفته بود، پول داده بود، پنیر را بسته بندی کرده بود و آن را در کیفش گذاشته بود و تمام مدت او بوده که در ذهن آلیس بوده است. چه دلنشین و خوشایند! چه بسیار سنگین! بنابراین، جای تعجب نبود که اریک برای قدردانی از آلیس روز بعد او را با خریدن حلقه ای زیبا غافلگیر کرد که هر دو در مغازه ای نزدیک به خیابان آکسفورد دیده بودند و از آن خوششان آمده بود. آلیس هم زمان که جعبه را باز می کرد و با عجله می خواست اریک را ببوسد، گفت: «باورم نمی شه، تو چقدر دست ودل بازی.» اریک از نظر مالی سخاوتمند بود؛ آن حلقه ارزان نبود، ولی با این حال عمل او از نظر هیجانی سخاوت کمتری داشت؛ تلاشی حقیرانه برای سبک کردن بدهی ای که با پنیر پنج پوندی آلیس بر دوشش سنگینی می کرد. اریک دلش می خواست هدیه دهنده ی بزرگ تر و بهتری باشد، هم به این دلیل که از هدیه دادن لذت می برد، هم اینکه دوست داشت نشان دهد در قدردانی کردن از دیگران مشکلی ندارد. اگرچه در دنیای امور مالی، بدهی ها شامل حکم قضایی می شوند، دنیای دوستی و عشق وابسته به بدهی های مدیریت شده هستند. آنچه در دنیای مالی روش خوبی است امکان دارد در دنیای عشق و عاشقی روش بدی باشد؛ زیرا بخشی از عشق این است که گرفتار بدهی بشوی و بااین حال، تردیدهایی را تاب بیاوری که از مدیون شدن به دیگری ناشی می شود. نیز تردیدهای ناشی از اینکه آیا می توانی با توجه به قدرت انتخابی که پیش روی طرف مقابل قرار می گیرد و می تواند نحوه و زمان مطالبه ی طلبش را تعیین کند، به او اعتماد کنی. گرچه اریک قبض هایش را به موقع پرداخت می کرد، برای آلیس جای تأسف بود که اریک آن قدر از نظر هیجانی بالغ نبود که متوجه باشد نیازی نیست لطف های او را بلادرنگ جبران کند.