اين كتاب درباره سفر خاطرات هيئت اعزامي انگلستان به ايران در زمان قاجار مي باشد. در اين كتاب ابتدا توضيحاتي درباره وهابيون تا فتح «درعيه» به دست سپاهيان محمدعلي شاه و پادشاه مصر ارائه مي شود. سپس توضيحاتي به اختصار درباره فجايع كربلا و به غارت بردن حرم نبوي داخل مدينه كه جونز به آن ها اشاره غيرمستقيم داشته، بيان مي شود. همچنين در كتاب اطلاعات سودمندي درباره روش حكومت داري شاهان و وضع اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي مردمان ايراني آمده است.

گفته می شود محمدعلی میرزا همیشه این نصیحت عموی بزرگش آقا محمد خان را به خاطر دارد و بازگو می کند که گفت: «هرگز در تیررس توپ های روسی قرار نگیرید و با بهره بردن از چالاکی و سرعت حرکت سواره نظام، هرگز نگذارید روستاییان روسی راحت بخوابند.» در اینجا بود که جالب ترین واقعه در کل این مأموریت (حداقل به نظر من) رخ داد؛ منظورم ملاقات میان میرزا بزرگ و خودم است. بیان تعارفات و گفتگوهای دوستانه ای که میان ما انجام گرفت، ضرورتی ندارد. من او را همان دوست گرم و صمیمی ای یافتم که سال ها قبل جلوی دروازه شیراز از او جدا شده بودم. او هم گفت خوشحال است که می بیند غیر از بالا رفتن سن، تغییر دیگری در من به وجود نیامده است. من پسر بزرگ او، میرزا حسن، را در چمن سلطانیه دیده بودم که از طرف اربابش نایب السلطنه برای خدمت به شاه آمده بود. او از دوران کودکی اش مرا خوب به خاطر داشت که در شیراز، مهمان عموی بزرگش میرزا محمد حسین بودم و به نظر می رسید به من نه به عنوان غریبه ای متشخص بلکه همچون یکی از اعضای خانواده اش احترام می گذارد. او طبق خواستۀ پدرش، به من گفت که میرزا بزرگ قصد دارد از مقام وزارت نایب السلطنه استعفا دهد و اضافه کرد که شاه میل دارد میرزا بزرگ به رتق و فتق امور کل کشور بپردازد؛ می خواهد مقام فعلی او نزد نایب السلطنه را به پسرش، میرزا حسن، واگذار کند. مدت زیادی طول نکشید که این کار انجام شد اما در کمال تأسف، دوران آن بسیار کوتاه بود و میرزا بزرگ مجبور شد به خاطر مرگ بر اثر تب شدید بزرگ ترین و کارآمدترین پسرش، عزاداری کند؛ نایب السلطنه وزیری وفادار و بسیار توانا را از دست داد و خاندان میرزا بزرگ و کشور ایران، کسی را از دست دادند که وجودش می توانست باعث اعتبار و افتخار آن ها باشد. میرزا حسن همۀ خصائل خوب و استثنایی نیایش، میرزامحمد حسین را به ارث برده بود؛ او فوق العاده مورد علاقۀ نایب السلطنه بود؛ شاه روز به روز بیشتر به او علاقه مند و وابسته می شد و از نحوۀ برخورد و رفتارش با او – هنگامی که برای انجام کاری به دربار می رفت- کاملاً پیدا بود که قصد دارد او را به بالاترین مقامات کشور ارتقا دهد.