فصل ۱ فرانسیس نیاز داشت مدتی تنها بماند. بایست تنها می ماند تاکمی فکر کند و به همین دلیل و باوجود هوای بد، کیف مدرسه و ظرف ناهارش را برداشت و به سمت نیمکت دور زمین ورزش رفت. تنهایی چیزی نیست که بتوان به راحتی آن را در یک مدرسه ی شلوغ پیدا کرد ولی خب، آن موقع ماه فوریه بود و دمای هوا کمی بالاتر از صفر بود. فرانسیس هم می دانست به همین دلیل بیشتر دانش آموزها داخل ساختمان می مانند. اگر هم کسی بیرون می آمد، از آن نیمکت کذایی دوری می کرد. نیکمت درست روبه روی ساختمان اصلی دفتر مدرسه قرار داشت و شاگردان مدرسه ی جان فلتون ترجیح می دادند ساعت ناهارشان را جایی بگذرانند که دور از دید کامل کارکنان مدرسه باشد. البته برای فرانسیس خیالی نبود تاکسی او را ببیند - مخصوصاً از آن فاصله ی دور - و تنها چیزی که می خواست این بود که شاید بتواند بی هیچ مزاحمتی کمی فکر کند. پس روی نیمکت نشست و کلاهش را محکم تا روی گوش هایش پایین کشید؛ درحالی که با دست های یخ زده اش فنجان چایی اش را گرفته بود. آن موقع بود که یک مزاحم از روی چمن به سمتش آمد. دختری هم سن و سال خودش بود - فرانسیس کسی را در مدرسه با چنین مشخصاتی نمی شناخت - و احتمالاً بیشترین چیزی که مایه ی تعجبش بود لباسی بود که پوشیده بود. یا به عبارتی چیزی که نپوشیده بود. باوجود سرمای زیاد، پالتویی تنش نبود. تنها چیزی که بدنش را می پوشاند یک پیراهن راه راه سیاه وسفید بود - اگر کسی از این جور چیزها سر درمی آورد می دانست که اسم لباس دکلته است. - طوری که دست ها و شانه هایش در معرض هوای سرد زمستانی قرار داشت. فرانسیس با خودش گفت هرکجا می رود، به احتمال زیاد قبل از رسیدن یخ می زند و می میرد. از گوشه ی چشم مشغول تماشا بود که در عین تعجبش دخترک یک راست سوی او آمد. بعد هم متوقف شد و طرف دیگر نیمکت نشست. تخته های چوبی نیمکت هنوز یخ زده بودند ولی انگار برای او مهم نبود. همان جا نشست و به آرامی هرچه تمام تر و بدون گفتن کلمه ای دور زمین ورزشی و عمارت زل زد. فرانسیس دوست داشت تنها باشد ولی کنجکاو هم بود. دختر از زمین ورزشی گذشته بود تا کنارش بنشیند؟ چرا صحبت نمی کرد؟ چرا به نظر نمی رسید اصلاً سردش باشد؟ فرانسیس لیوانش را طرفش گرفت و گفت: «با یک کم از این چطوری؟ چایی خالی است ولی داغ است!» دخترک برگشت تا نگاهش کند ولی بعد سرش را طرف مخالف برگرداند انگار می خواست ببیند فرانسیس با چه کسی صحبت می کند. وقتی متوجه شد کس دیگری آنجا نیست و فرانسیس با او صحبت می کند، حالتی از وحشت و تعجب توی صورتش ظاهر شد. پرسید: «با... با من بودی؟» فرانسیس لیوانش را پس کشید و گفت: «ببخشید. دیگه تکرار نمی شه.» صدام رو هم می شنوی؟» فرانسیس گفت: «آره... بازم عذر میخوام» دخترک اخم کرد و گفت: «آخه هیچکی من رو نمیبینه. صدام رو هم نمی شنوه.» واقعاً؟ دخترک با اشتیاق به او نگاه کرد و گفت: «مگر اینکه... مرده باشه، نکنه تو هم مردی؟» . «نه فکر نکنم مرده باشم.» وقتی فرانسیس محتویات لیوانش را به آرامی روی چمن خالی کرد و لیوان را روی در فلاسک محکم می کرد، نهایت سعی اش را کرد تا لبخندی تحویلش دهد. به نظرش رسید وقت بلند شدن و خداحافظی کردن است. دخترک هنوز خیره به او نگاه می کرد گفت: «ولی من هنوز سر در نمی یارم...» فرانسیس گفت: «تو.... تو خودت... تو مردهای، مگه نه؟» سعی کرد وقتی فلاسک را توی کیفش می گذارد، حالت صدایش طبیعی باشد. دخترک گفت: «چی؟ آهان... آره.» برای اینکه حرفش را ثابت کنددستش را بالا برد و طوری از میان تخته چوب های پشت نیمکت رد کرد که انگار از جنس دود است. ادامه داد: «ولی من نمی فهمم تو چطور میتونی من رو ببینی؟ منظورم اینه که هیچ کسی من رو نمیبینه!» فرانسیس برای چند لحظه از جایش جم نخورد. خیلی سردش بود. با یکدست دمابان چایی و با دست دیگر کیفش را گرفته بود. آن موقع بود که مغزش در یک سیکل شروع کرد به بازنگری چیزی که تازه دیده بود. دخترک گفت: «از وقتی که مردم، هیچ کس... منظورم این که من رو ندیده یا صدام رو نشنیده. ابداً!» فرانسیس آهسته گفت: «میشه یه لطفی در حقم بکنی و دومرتبه همون کار رو تکرار کنی؟ طوری که دستت رو از وسط چوب رد کردی؟» دخترک گفت: «منظورت این طوریه؟» دوباره دستش را از میان تخته چوب های پشت سرش گذراند.« خیلی ممنون

راه یافته به فهرست جایزه ی کتاب کاستا فرانسیس نوجوان خیلی اتفاقی روح جسیکا را در مدرسه می بیند، روحی که بچه های دیگر نمی توانند ببینند. جسیکا و فرانسیس خیلی زود باهم دوست می شوند. اندی، دختر نوجوان دیگری برای دفاع از فرانسیس در مقابل چند قلدر مدرسه می ایستد و جسیکا می فهمد که اندی هم او را می بیند. چرا بعضی از بچه ها می توانند روح جسیکا را ببینند؟ وجه اشتراک آن ها چیست؟ چرا روح جسیکا هنوز در این دنیا مانده و به دنیای خودش نمی رود؟ آیا این بچه ها مأموریتی دارند یا همه ی این حوادث فقط اتفاقاتی بی هدف و بی برنامه است؟