آلای، بری و جک، سه بچه با روحیات بسیار متفاوت و کاملاً غریبه اند که برای دیدن یک خورشید گرفتگی خیلی نادر، کنار هم جمع می شوند. طی این اتفاق، زندگی هر سه نفرشان در داستانی حیرت انگیز درباره دوستی های نامحتمل و پیدا کردن جایگاه خود در جهان هستی تا ابد تغییر می کند.

رایان میخندد و از صندوق ماشین می آوردش بیرون. «وزنه های ورزشمه باید قوی بشم که بتونم سال دیگه تو تیم فوتبال مدرسه بازی کنم.» وقتی با رایان و کنی به سمت کلبه ها میرویم، سعی میکنم این حرفش را توی ذهنم جا بیندازم بابا بزرگ رایان عقب تر می آید تا با بابا حرف بزند. سال دیگه میری دبیرستان؟ این قدر زود؟ «آره. کلاس نهمم تو هم اگه تو مدرسه ی واقعی بودی می رفتی کلاس هشتم.» یکباره می ایستم و کنی بگی نگی میخورد بهم. درست است! خیلی وقت بود فکر نکرده بودم کلاس چندمم کنی با رگه ای از غرور توی صدایش میگوید من هم می رفتم کلاس ششم رایان می گوید: «درسته آقا کوچولو» این گفت و گو معذبم میکند نمیدانم کلاس هشتمی ها چه حسی دارند اما خودم که حس نمیکنم یکی از آنها باشم وقتی کنی درباره ی برنامه های پیش از خورشید گرفتگی با رایان حرف میزند به این موضوع فکر میکنم. بعد هم کلی دانشمند از کل کشور میان و یاد میگیریم چطور برای خودمون عینک مناسب خورشید گرفتگی درست کنیم الای هم قراره هر شب به کلاس در مورد صور فلکی برگزار کنه مگه نه الای؟ بهتر از هر کسی همه شون رو بلده رایان لبخند میزند و من سرخ میشوم کنی طرفدار پروپاقرصم است. به کلبه میرسیم و چمدانها را داخل میگذاریم. پنکه ی بالای سرمان حسابی هوای کلبه را خنک کرده رایان چندبار نخش را میکشد و پنکه از قبل هم تندتر میشود آب و هوای اینجا آن قدر که مهمانها را اذیت میکند روی من و خانواده ام تأثیر نمی گذارد بعضی از کلبه ها حتی توی پنجره شان دستگاه تهویه دارند.