کتاب شخصیت شناسی زنان در قصه های فولکلوریک

انسانهای نخستین در مقایسه با روزگار ما زندگی ساده اما پر آرزویی داشتند تا جایی که دامنه این آرزوها تا ورای مرز واقعیت کشیده میشدند. قصه در غارها و شبهای تنهایی انسان در کنار جامعه کوچک خانواده زاده شد. انسان ها قصه سازی کردند تا از تنهایی فرار کنند. فضای افسانه ای قصه آنچه را در حقیقت قادر به تصاحبش نبودند میسر میساخت و همزاد انسان در قصه ها تواناییهای گسترده ای داشت. این قهرمانان دنیای خيالی قصه ها درصدد انتقام از ناتوانی انسان در غلبه بر زشتیها ناآگاهیها خشم طبیعت و قهر خدایان دین های الحادی شان بر می آمدند. در روزگاران پیشین قبل از پیدایش خط که آثار ادبی به کتابت در نیامده بود سنت شفاهی رواج داشت و ادبیات به صورت سینه به سینه منتقل میشد. در فرهنگهایی که با نوشتار آشنایی پیدا کردند،

عده گاه قصه هاست که توسط و در برابر مانع زمان مکان تحقق یافته تا اندازه ای که پیش نمونه های قصه پریان می توانند بازیگوش و بی ادعا باشند. همانا پهلوانها و شخصیتهای منفی هستند که دنیایی را برای ما پی افکنده اند. دختر جوانی که مویش را جلو آینه شانه میزند مادری که فکر فردای فرزندش است. کارگرهای معدن کشتی تجاری پر از کالا سفیری با پرونده اش سربازی که در میدان کارزار است . همه و همه در کارند تا مشخصات انکارناپذیر تخیل تأثیرگذار و الگوهای پایدار قصه عجایب، پرده ای گوشت بیاورند و زندگی خوانده شوند. و از اینجاست که در شاهکارهای دوره مدرن که به سبک تخیلی و نه به سبک توصیفی اند صورتهایی که از دیرباز در قصه کودکانه شناخته بود دوباره ظاهر میشوند. این بار در داستانهای بزرگسالان آنگاه که فریزر و مولر و پیرامون آنها به آب و آتش می زدند تا توضیحی عقلانی برای الگوهای غیر عقلانی سنت افسانه های بیابند، واگنر حلقه نیبلونگها را تصنیف میکرد استریندبرگ و ایبسن نمایشنامه های نمادینشان را می نوشتند، نیچه چنین گفت زرتشت را به پایان میبرد و ملویل، «موبی دیک» را خلق میکرد گوته سالهای پیش «فاوست» و اسپنسر «ملکه پریان» را به پایان رسانده بودند. امروزه زمانهای جیمز جویس فرانتس کافکا، توماس مان و بسیاری دیگر، م همراه با اشعاری که در هر فصل منتشر میشود بازگوینده آن اند که آتش های معدی تخیل انسان هنوز توانایی دارند که تجربه خام را هضم کنند و آن را به عنوان نبوغ خلاق ان بشر تحلیل برند در این دستاوردها نیز دیگر بار آن چنان که در جهان گذشته قصه شده ی که این دستاوردها در ذات تکمیل و تکرار آن جهانند - معنی صریح نمادها، تقدیر انسان است تقدیری که با وجود دهشتهای آدمخوارانه به عنوان قصه عجایب حیرت انگیز وحشی هولناک، غیر معقول و غیر طبیعی باید خلا هستی را پر کند.