زندان برای آن ها که گناهکار واقعی هستند، یک کابوس است. برای آن ها که گناهکار نیستند، نوعی تلاش برای از دست ندادن مشاعر و برای آن ها که گناهی شان ثابت شده، اما هنوز در حبس هستند، حقیقتاً عذابی است دردناک. گریشام در حامیان، از گناهانی می گوید که به دلیل سیستم نادرست قضایی ایالات متحده، سال های زیادی را در زندان به سر برده اند و فریادرسی نداشتند و تلاش بی وقفه ی یک وکیل، برای اثبات بی گناهی دو موکلش را در این داستان بخوانید.

ماه گذشته، از طریق اطلاعات محرمانه و به دست آمدن سرنخ هایی، نگهبانان ناگهان وارد سلول زک هوفی می شوند و یک پایپ و چاقویِ دست ساز پیدا می کنند. در جستجوی ناگهانی سلول ها، اغلب مواد مخدر و وسایل مربوط به آن پیدا می شود که معمولا با معامله با نگهبانان کار فیصله پیدا می کند. اما داشتن سلاح، امری جدی و خطرناک محسوب می شود، چرا که پای امنیت نگهبانان در میان است. زک روزها را در غار می گذراند، زندانی انفرادی در زیرزمین که برای تنبیه زندانیان از آن استفاده می شد. رویاهایش در مورد بخشش و آزادی به فنا رفت و در عوض به مدت محکومیتش افزوده شد. مقابلِ دفتر، با جانشین افسر نگهبان که لباس فرم به تن داشت ملاقات کردم و بعد همراه یک نگهبان با رعایت موارد فوق امنیتی، به سمت ساختمانی دورتر از زندان اصلی راهنمایی شدم. نگهبان با تکان دادن سر و ابرو اشاره کرد و درها باز شدند. زنجیرها نیز گشوده شدند و از پله های سیمانی پایین رفتم. وارد محوطه ای خفه و بدون پنجره شدم. زک روی صندلی ای فلزی با پاهایی زنجیر شده به زمین منتظرم بود. دستانش باز بود و هیچ مانعی بین مان نبود. از دیدن من شوکه شده بود و با هم دست دادیم. وقتی نگهبان ما را تنها گذاشت و در را بست، زک پرسید: تو اینجا چه کار می کنی؟ اومدم تو رو ببینم، دلم برات تنگ شده بود. برای این که جوابی برایم پیدا کند، غرغری کرد و چیزی به ذهنش نرسید. کسانی که به زندان انفرادی منتقل می شوند، اجازه ی ملاقاتی ندارند. بسته سیگاری را از جیبم بیرون آوردم و پرسیدم: می خوای یه سیگار بکشی؟ معلومه که آره. ناگهان دوباره معتاد به نظر می رسید. سیگاری به او دادم و متوجه دستان لرزانش شدم. با کبریت آن را برایش روشن کردم. چشمانش را بست و با تمام قوا، پُک عمیقی به آن زد. طوری که گویی قصد داشت تمام سیگار را در یک پُک درون ریه هایش بفرستد. دود آن را به سقف فرستاد و بعد پُک دوم و بعد سوم. بعد از خاکستر سیگار را روی زمین تکان داد و لبخند زد. پاست، چطوری اومدی این جا؟ توی این سوراخ کسی ملاقاتی نداره. می دونم. توی لیتل راک یه آشنا دارم. سیگار را تا فیلترش کشید و با انگشت شست آن را به دیوار فشار داد و پرسید: یکی دیگه هم می دی؟ سیگار دیگری برایش روشن کردم. رنگ پریده و لاغر بود، حتی لاغرتر از دفعه ی قبل که او را دیده بودم.