انگار گاوها که سرهای شان فروافتاده و پوزه های شان کف کرده بود به جای کشیدن درشکه ها پوسته ی زمین را با سم های شان شخم می زدند. عبور از دشت های دست نخورده شبیه حرکت میان ماده ای بسیار غلیظ بود. علاوه بر تخته سنگ ها و چاله های نهفته لابه لای علف ها که هر لحظه لاستیک ها و محورها را تهدید می کرد و بیشتر آن ها را می شکست. نرمی خاک و شن هم بود که نه با چرخ ها و نه سم گاوها سفت می شد و کاروان با کمتر از نصف سرعت معمولش جلو می رفت. یکی می گفت حساب کرده روزانه هفت یا حتی پنج مایل بیشتر پیشروی نمی کنند؛ اما جارویس خم به ابرو نمی آورد. می گفت یک مایل پیشروی در این میانبر برابر است با بیست مایل حرکت توی کوره راه آن ولگردهای کله شق. روند بهبود پسرک با وجود ضعف به خاطر خونریزی دلگرم کننده بود. طی چند روزی که به او آرام بخش می خوراندند مدام دچار تبی خفیف می شد که به گمان هاوکن نشانه ای مثبت از تلاش بدن برای غلبه بر بیماری بود. گاهی در خواب طوری دیوانه وار پانسمان هایش را می خاراند انگار یادش نبود دیگر دستی ندارد. هاوکن به بهانه ی بررسی وضعیت او مدام به درشکه شان سر می زد و بخیه ها را که معاینه می کرد دختر به او غذا و لیوانی شیر می داد تا کمی بیشتر بماند. هاوکن ساکت و خجالت زده می خورد یا می نوشید. شجاعت بالا بردن سر را که پیدا می کرد می دید دختر هم با نگاهی که دوست داشت آغشته به تحسین او باشد تماشایش می کند. موهای دختر هر روز رنگی متفاوت داشت. طلایی. مسی. چشم ها هم به متابعت از گیسوها تغییر رنگ می دادند. سبز. خاکستری. کک ومک های چهره اش شبیه صورت های فلکی دیدار به دیدار تکثیر می شدند، ناپیدا می شدند، باز پیدا می شدند و می چرخیدند. هیچ وقت کسی را چنین دقیق تماشا نکرده بود. کنجکاو بود بداند این دگرگونی ها واقعی اند یا تنها نتیجه ی بالا رفتن شناختش. هاوکن بیشتر شب ها را بیدار می ماند و ظاهر فردای دختر را تخیل می کرد.