«دیار اجدادی» عنوان رمانی است نوشته ی فرناندو آرامبورو، نویسنده ی اسپانیایی، که نشر خوب آن را به چاپ رسانده است. در دیار اجدادی، با نُه شخصیت اصلی روبه روییم که تک تکشان بیش از کاراکترهایی در دل داستان، به انسان هایی زنده و واقعی می مانند؛ انسان هایی با تمام ضعف ها و قوت ها، تردیدها و امیدها، آرزوها و ناکامی ها. در طول صفحات این رمان، عملاً با این شخصیت ها زندگی می کنیم و همین باعث می شود تا مدت ها پس از خواندن کتاب نیز آن ها را در یاد داشته باشیم. شاید پس از شنیدن یکی از مؤلفه های محوری این داستان، که فعالیت های تروریستی سازمان اتاست، ناخودآگاه در ذهنمان آن را با گزارش های خبری مقایسه کنیم؛ اما کاری که آرامبورو در این کتاب انجام می دهد زمین تا آسمان با اخبار و گزارش های فجایع و جنگ ها و حادثه های تروریستی تفاوت دارد. در اخبار صرفاً با اعداد و ارقامی روبه روییم که نه نامی دارند و نه چهره و هویتی. این آمارها رفته رفته ما را در برابر مرگ و کشتار انسان ها بی اعتنا می کنند؛ اما آرامبورو ما را همراه با شخصیت هایی زنده و ملموس به دل حادثه می برند و کاری می کنند تا تجربه هایشان را با تمام وجود حس کنیم. جالب اینکه در خلال داستان، نویسنده ای که نامی از او برده نمی شود، در سخنرانی خود، در گردهمایی قربانیان تروریسم، به همین نکته اشاره می کند. نیازی به گفتن نیست که این نویسنده صدای خود آرامبورو در دل داستان است. گذشته از بحث محتوا، دیگر جنبه ی مهم هر اثر ادبی فاخر فرم است. در رمان «دیار اجدادی» نیز تکنیک های روایی جالب و بدیعی به کار رفته که فرم و ساختاری منحصربه فرد را رقم زده اند. داستان به شکل خطی روایت نمی شود، بلکه هر کدام از ۱۲۵ فصلی که بدنه ی رمان را تشکیل می دهند همچون قطعات پازلی اند که رفته رفته در ذهن خواننده کنار یکدیگر قرار می گیرند و تصویری کامل می سازند. ماجراهای روایت شده در این فصل های کوتاه، بازه ای چنددهه ای را به تصویر می کشند، ولی خواننده با آغاز هر فصل خیلی زود می فهمد کجای این تصویر کلی و در چه مقطعی از زمان قرار دارد. همچنین بعضی از فصل ها رویدادی مشترک را روایت می کنند؛ اما هربار از زاویه ی دیدی جدید. همین تعدد زوایای دید به خواننده نشان می دهد که هریک از طرفین درگیری برای آنچه می کنند توجیهات و دلایل خود را دارند؛ دلایلی که نمی توان آن ها را در دسته های ساده و شسته رفته ی سیاه و سفید قرار داد. فرناندو آرامبورو در مصاحبه ای می گوید اصلاً قصد نداشته از شیوه ی روایی معمول و متداولی برای بازگویی داستان خود استفاده کند. در روایت «دیار اجدادی»، با دو نوع جهش مواجهیم: جهش زاویه ی دید و جهش زمان روایت. در واقع، این دو را می توان مرتبط دانست. منظور از جهش زاویه ی دید این است که گاهی در دو جمله ی متوالی و حتی خیلی اوقات در یک جمله ی واحد، زاویه ی دید تغییر می کند و از سوم شخص به اول شخص یا بالعکس تبدیل می شود. آرامبورو در مصاحبه ای می گوید هر وقت حس کرده شخصیت هایش حرفی برای گفتن دارند، از درج کردنش دریغ نکرده، حتی اگر وسط روایت باشد. در متن روایت «دیار اجدادی» زمان افعال متفاوت است و گویی همان لحظه ای را بازمی نمایاند که فراموشی گذشته ناممکن می گردد، گویی گذشته ای در کار نیست و همه چیز زمان حال است و اکنون. برای رمانی که یکی از درون مایه های اصلی اش اثرات تروریسم بر روح و روان آدم های عادی است، چنین تکنیکی بسیار درخور به نظر می آید.