در کتاب حاضر، با نگاهی گذرا به تاریخ جنبش دسامبریست ها و شورش ۱۴ دسامبر سال 1825 در روسیه، عملکرد هر یک از حکمرانان این کشور نظیر: «لنین»، «استالین»، «برژنف»، «پوتین» و... در حوزة سیاست و اقتصاد با تکیه بر مکتب سوسیالیستی و افکار «کارل مارکس» و نظام مارکسیستی وی، مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. مارکس معتقد بود که سوسیالیسم آخرین مرحله در تاریخ زندگانی بشر است و مرحلة ماقبل آخر، مرحلة سرمایه داری است که تاریخ بشر آن را پشت سر گذاشته است. به نظر وی، رسیدن به سوسیالیسم فقط از راه انقلاب ممکن است. مهم ترین نکته در استدلال مارکس این است که نظام سرمایه داری، نظامی عادلانه نیست؛ چرا که به نظر او مزدی که کارگر دریافت می کند معمولاً کم تر از ارزشی است که او با نیروی کار خویش پدید می آورد، به همین دلیل مارکس جامعه را به دو طبقة «بورژوا» و «پرولتر» تقسیم می کند و معتقد است انقلاب اصلی در نظام سرمایه داری توسط طبقة پرولتاریا رخ می دهد. فلسفة دیکتاتوری پرولتاریا که موجب استقرار نظام سوسیالیست می شود از همین زمان (1852) به بعد شکل گرفت.