مادر نوبورو درِ اتاقش را بست و قفل کرد. اگر همه جا آتش بگیرد، او باید چه کند؟ این را به خودش قول داده بود که اول از همه، او را بیرون ببرد. اگر در چوبی در اثر گرما تاب بر دارد یا سوراخ کلید با رنگ مسدود شود چه؟ از پنجره؟ پایین آن سنگفرش بود و به علاوه ارتفاع طبقه دوم این خانه دراز بی قواره، به طرز ناامید کننده ای زیاد بود. آن ها در بالای تپه یادو در یوکوهاما، در خانه ای که پدرش ساخته بود، زندگی می کردند. در طول جنگ، خانه توسط نیروهای اشغالگر مصادره شده و در هر اتاق، یک توالت نصب شد. با این که حبس شدن در اتاق در طول شب، چندان باعث ناراحتی او نمی شد، اما برای یک آدم ۱۳ ساله، حقارت بزرگی به حساب می آمد.

پس از اینکه فوساکو به سر کارش رفت، ریوجی هم برای مدت کوتاهی به راکویو رفت و بعد تاکسی گرفت و دوباره از میان خیابان های خلوت به پارک برگشت، همان جایی که شب قبل با هم بودند. عصر آن روز قرار گذاشته بودند همدیگر را ببینند و هیچ جای دیگری به فکرش نمی رسید که تا آن موقع آن جا بماند. ظهر بود و پارک خالی بود. آب از آب سردکن سرازیر شده بود و سنگفرش پارک را به رنگ سیاه مات درآورده بود. ملخ ها روی درخت سرو با صدای گوشخراشی جیرجیر می کردند. بندر از سمت تپه به طرف دریا امتداد یافته بود و انگار کش آمده بود. اما برای ریوجی تمام آن منظره در وقت ظهر یادآور شب گذشته بود. عصر آن روز را در ذهنش مجسم می کرد، بعد مکث می کرد تا لحظه ای را مزه مزه کند و دوباره و دوباره لحظات شب قبل را از خاطر می گذراند. زحمت خشک کردن عرق های صورتش را به خود نمی داد. همان طور که با حواس پرتی کاغذ سیگاری را که به گوشه ی لبش چسبیده بود می کند، در ذهنش مدام به خودش غر می زد، چطور تونستم این قدر بد حرف بزنم. نمی توانست افکارش را درباره ی افتخار و مرگ، آرزوها و سرخوردگی های انباشته در قلبش و دیگر احساسات تاریکی که در تلاطم اقیانوس گم شده بودند، به زبان بیاورد. هر بار می خواست درباره ی این چیزها حرف بزند، شکست می خورد. اگر زمان هایی وجود داشت که احساس بی ارزش بودن می کرد، زمان هایی هم بودند که اتفاقاتی به شگفتی غروب های خلیج مانیل در درونش شعله می افروختند تا بداند او برگزیده است و از هر آدم دیگری برتر است. اما نمی توانست از این افکار برای زن حرف بزند. سؤالش را به خاطر آورد؛ چرا تا الان ازدواج نکردی؟ و جواب خودش را با آن لبخند تصنعی به خاطر آورد. پیدا کردن زنی که بخواد همسر یه ملوان بشه آسون نیست. اما چیزی که در واقع می خواست بگوید این بود: افسرهای دیگه دو سه تا بچه دارن، مدام نامه هاشون رو می خونن و به نقاشی هاشون که از خونه ها و گل ها و خورشید کشیدن، نگاه می کنن. این مردها فرصت زندگی شون رو دور انداختن. دیگه هیچ امیدی بهشون نیست. من هیچ وقت همچین کاری نکردم، به جای آن، تمام عمرم فرصت داشتم به خودم به عنوان یه مرد واقعی فکر کنم. اگه راهم درست باشه، یه روز می رسه که شیپورها برای من به صدا درمی آن و از دورترین نقطه صدای بلند افتخار مثل نوری که از لابه لای ابرهای تیره بگذرد، به سمت من می آد و صدام می کنه. اون روز که برسه به تنهایی از تختم بیرون می آم و آماده می شم. برای همین هیچ وقت ازدواج نکردم. صبر کردم و صبر کردم تا الان که سنم از سی گذشته.