«راه پیشنهادی به سوی آزادی» عنوان کتابی است از برتراند راسل که نشر علم آن را به چاپ رسانده است. مسئله ی اصلی راسل در این کتاب مفهوم «آزادی» است. راسل معتقد بود معضل اصلی جهان، جنگ است و دولت ها را عامل اصلی اش می دانست. او معتقد بود دولت ها به دلیل منافعشان، حتی اگر با حمایت اکثریت به قدرت برسند و به اصطلاح دموکراتیک باشند، به دلیل قدرت سرمایه داری ، آگاهانه یا ناآگاهانه، در راستای منافع آن عمل می کنند. از این رو، کاهش دخالت دولت در امور اداره ی جامعه را راهکاری برای برون رفت از وضعیت وخیم آن دوران می دانست. اگرچه مدینه ی فاضله ای که درنهایت راسل ترسیم می کند نیازمند حضور دولت است. از این رو، دنیای آرمانی مد نظر راسل به دولت رفاه های امروز بسیار شبیه تر است. آنچه راسل، چه در این کتاب و چه در کتاب بلشویسم، از تئوری تا عمل بر آن تأکید دارد، مسئله ی آزادی است. او به غایت آزادی خواه است و از این رو بسیار نگران است که با مصادره ی قدرت به دست سوسیالیست های دولتی، آزادی های فردی کاهش یابد؛ چیزی که طی سال های بعد در شوروی اجرا شد. از این رو راسل طی دوران زندگی اش، بارها بابت تلاش برای آزادی بیان هزینه پرداخت. او برای مبارزه با جنگ طلبی به زندان رفت، برای انتشار کتابی درباره ی ازدواج در امریکا شغلش را در دانشگاه از دست داد و مدت ها دچار مشکل مالی شد. کسی که می توانست با سکوت و استفاده از سابقه ی خانوادگی اش به راحتی در دولت بریتانیا شاغل شود و به عنوان یک سیاستمدار از مواهب قدرت بهره مند شود، ترجیح داد مسیر دانشگاه و آزادی را برگزیند و بابت سخنانش هزینه های بسیار بپردازد. اگرچه افکار عمومی و تاریخ درنهایت از او قدردانی کردند و برتراند راسل در سال ۱۹۵۰، نوبل ادبیات را به دست آورد. این اندیشمند بریتانیایی به دلیل شهرتی که به دست آورد، مدت ها مورد توجه رسانه ها و سیاستمداران بود، به طوری که حتی ارنستو چگوارا، انقلابی سوسیالیست کوبایی، در کتاب خاطرات بولیوی، با اشاره به مشکلاتی که برایش پیش آمده، از برتراند راسل نیز نام می برد و از وی به عنوان یکی از کسانی که باید به او نامه نوشت و استمداد طلبید نام می برد. به هر صورت برد رسانه ای راسل برای بسیاری از آزادی خواهان و انقلابیون ارزشمند بود. راسل نام کتابش را راه پیشنهادی به سوی آزادی گذاشت؛ زیرا معتقد بود سرمایه داری و استبداد متکی به آن، همان چیزی است که آزادی انسان را سلب کرده است. حتی اگر قدرت براساس دموکراسی به رأس قدرت تفویض شود، باز هم سرمایه داران و سیستم سرمایه داری فرد را اسیر می کند و مسیر سیاست پس از مدتی به سمت منافع سرمایه داران تغییر مسیر می دهد. از این رو، باید سیستم سرمایه داری را کنار بگذاریم تا آزادی فردی و به تبع آن آزادی جامعه محقق شود.