«خانم بئاته و پسرش» عنوان کتابی است از آرتور شنیتسلر که نشر ماهی آن را با ترجمه ی علی اصغر حداد به چاپ رسانده است. نوول «خانم بئاته و پسرش» در سال ۱۹۱۳ نخست در مجله ی ادبی Die neue Rundschau منتشر شد و سپس انتشارات فیشر در همان سال آن را در قالب کتاب روانه ی بازار کرد. شنیتسلر که در زمان نگارش این داستان در عالم نویسندگی به مرز پختگی رسیده و برای خود در سنت ادبی وین نام و آوازه ای به دست آورده بود، در این نوول به تمی می پردازد که نخست آن را در نوول «مردن» (1892) مطرح کرده است. وی هشت سال بعد، در رمان «خانم برتا گارلان» (۱۹۰۰) دوباره همین تم را پی می گیرد و بالاخره در نوول «رؤیا» (۱۹۲۵) آن را به سرانجام می رساند. وجه مشترک این سه اثر کشمکش های درونی شخصیت های این اثار است. میان امیال و خواسته های شخصیت های هر سه اثر و هنجارهایی که خود به آن پایبندند یا وظیفه دارند به آن پایبند باشند، به یک باره تضادی عمیق بروز می کند و هریک از این شخصیت ها باید برای این تضاد راه حلی جست وجو کند. در نوول «مردن»، ماری ترجیح می دهد به قول وقرار خود پایبند نماند و میان مرگ و زندگی، زندگی را برمی گزیند. رمان خانم برتا گارلان با پرسشی به پایان می رسد که به درستی معلوم نیست پرسش شخصیت اثر است یا آن که راوی آن را پیش کشیده است: چرا خوشی بیرون از چارچوب انجام وظیفه مذموم است؟ اما خانم بئاته، ناتوان از یافتن راه حل، به راهی می رود که به فاجعه می انجامد. زیرا تعارض احساساتش با هنجارهایی که به حکم تربیت خانوادگی باید به آن ها پایبند باشد شدیدتر از آن است که بتواند راه حل معقولی جست وجو کند؛ اما شخصیت های رؤیا سرانجام با هم به تفاهم می رسند و در فضایی بیش از حد خوشبینانه مشکل خود را حل می کنند. شخصیت های آثار شنیتسلر اغلب خود را در تنگنایی حس می کنند که ریشه در مناسبات اجتماعی شان دارد. زنان و مردانی که این نویسنده ی درون گرا سرنوشت شان را روایت می کند، می کوشند خود را از تنگنایی برهانند که در آن گرفتار شده اند، اما تکاپوی آن ها برای رهایی، برای رسیدن به امیال و آرزوهاشان، معمولاً به فاجعه می انجامد؛ مثلاً در نوول «بازی در سپیده دم»، در داستان مرده ها سکوت می کنند و در بسیاری دیگر از داستان های این نویسنده ی صاحب سبک و برجسته ی اتریشی، از جمله همین نوول بئاته. شخصیت های شنیتسلر را معمولاً چیزی که از درون آن ها می جوشد به تلاش وامی دارد و سرنوشت فاجعه آمیزشان را رقم می زند. فقط در دو نوول شنیتسلر ماجرا به فاجعه نمی انجامد: «جرونیموی کور و برادرش» و «رؤیا». در جرونیموی کور عامل بیرونی -شاید شیطان- کارلو را در مخمصه می اندازد. البته تکاپوی کارلو هم برای برون رفت از این مخمصه به جایی نمی رسد؛ نمی تواند برسد، با این حال این بار ماجرا به فاجعه نمی انجامد، شیطان پیروز نمی شود و در این داستان هم مانند نوول رؤیا، ماجرا با سرانجامی خوش به پایان می رسد.