«دختر با بارانی زرد و نُه نمایشنامه دیگر» عنوان کتابی است شامل مجموعه نمایشنامه هایی از یون فوسه، نمایشنامه نویس نروژی. در نیمه ی آغازینِ دهه ی نودِ میلادی، یک گروه تئاتر سوئدی، نوشتنِ نمایشنامه ای را، همراه با پیش پرداختِ ناچیزی به یون فوسه، شاعر و نویسنده ی نروژی سفارش داد. یون فوسه تا آن زمان نه تنها هیچ نمایشی ننوشته بود، بلکه حتی هیچ دلِ خوشی هم از تئاتر، به خصوص تئاتر نروژ نداشت. از او در آن زمان فقط دو سه رمان، یکی دو مجموعه شعر و داستانِ کوتاه، و یکی دو کتاب برای کودکان منتشر شده بود. رمان های کم حجمِ لنگرگاه . گیتارِ بسته به خاطر فرم تکرارشونده و نثر بدیع و منحصربه فردشان، نام یون فوسه را اینجا و آنجا و در میان اندک شماری از روشنفکران و نویسندگانِ شمال اروپا سرِ زبان ها انداخته بود. دو هفته بعد، نمایشنامه ای کم حجم و نحیف، با پُست به دست گروه تئاتر سوئدی رسید. در آن حجم اندک کلمه ها و جمله ها، که به صورت شعر، زیرِ هم زیرِ هم نوشته شده بود، چه سِرّ و جادویی نهان بود که فیتیله ی انفجار را در ذهن آن جمع کوچک تئاتری کبریت زد. گروه تئاتر نمایشنامه را روخوانی کرد و درجا تصمیم به اجرایش گرفت. چیزی در این نمایشنامه بود که تا آن روز در تئاتر مرسوم نبود و آنچه بود به نظر نو و تازه می آمد. کلیشه های متداول گذشته را کنار گذاشته بود و درحالی که از شخصی ترین حالات و احساسات آدمی سخن می گفت، پرسش های بزرگ و بنیادین را در مقابل مخاطب قرار می داد. این نمایشنامه اولین اثری است که یون در ۱۹۹۶ میلادی برای صحنه نوشت و به دنبال آن تا همین اکنون، ۲۰۲۱ میلادی، بیش از سی اثر نمایشی از او منتشر شده و این آثار دست کم به چهل زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است و در صدها شهر جهان بر صحنه رفته است و هنور و روزبه روز، کارگردانان و بازیگرانِ مطرح و خوشنام، برای به صحنه بردن این آثار بخت خویش را در بوته ی آزمون می گذارند. نمایشنامه های یون شباهت چندانی با آنچه بر صحنه های مرسوم تئاترها به نمایش درمی آمد نداشت، چیزی نو و تازه در جریان بود که کارگردان و بازیگرانِ دغدغه مند را به دام جادوی خود گیر می انداخت و آن ها را به کار روی این متن ها و نقش ها وامی داشت. دلبستگی بی نظیر دست اندرکاران تئاتر به متن های کم حرف و ساکت و بی چیزِ یون فوسه، و همین طور کنجکاوی و استقبال پرشور تماشاچیان از اجراها، که یکی به دنبال دیگری بر صحنه های شهرهای جهان می درخشید، حیرت همگان، حتی خود یون را نیز برانگیخته بود. بخت با یون فوسه دیگر یار شده است. نام یون اکنون در کنار کلاسیک هایی همچون شکسپیر و چخوف و ایبسن و استریندبرگ و بکت و پینتر قرار گرفته است. حالا دیالوگ های کوتاه و مینیمال و هر دم نحیف شونده ی یون، جایگاه رفیع گفت وگوهای پر طمطراق و دورودراز تئاتر پیش از او را پر کرده است. مکث ها، مکث های کوتاه، مکث های بلند و مکث های خیلی بلند، نمایشنامه های یون فوسه را به سمفونی های بی صدای سکوت و تا مرز نیستی و برهوت پیش برده است و کارگردان و هنرپیشه را به چالش وامی دارد تا با این نیستی درآمیزد و نوع دیگری از بازیگری را بر صحنه بیافریند که پیش از آن مرسوم نبوده است. در این متن ها چیزی غنوده بود که اهالی تئاتر را به شور و حال و تلاش و دست وپنجه نرم کردن با خود و نقش خود وادار می کرد. یون فوسه در سال ۱۹۵۹ در غرب نروژ به دنیا آمد، دوران کودکی را در ساحل دریا قد کشید و بالید و در برگن به مدرسه و دانشگاه رفت و جامعه شناسی و فلسفه خواند. روحِ طبیعت برگن، با پاییزها و زمستان هایش، با تابستان ها و باران های یکریزش، با آن دریا و موج هایش و آن آسمان سراسر ابرش و آن کوه ها و آبدره هایش و خلیج ها و دریاچه هایش و آن بادها و بادبان هایش در آثار یون جوری به خوردِ اثر رخنه کرده است که آن ها را به مرزِ شعرِ محض نزدیک کرده است. منتقدان صاحب نام و محققان بسیاری درباره ی یون و آثارش کتاب ها و رساله های زیادی نوشته اند، آنچنان که حجم آن ها از آثار خودِ یون افزون تر است. آثار یون فوسه جوایز بسیاری را نصیب او کرده است، از جمله جایزه بزرگِ ایبسن که دو بار به او تعلق گرفت و هرساله نام یون فوسه را در صدر نام هایی که برای جایزه ی نوبل کاندید می شوند می توان پیدا کرد. کتاب «دختر با بارانی زرد و نُه نمایشنامه ی دیگر» دربرگیرنده ی دَه نمایشنامه است که نویسنده در طول سی سال نمایشنامه نویسی خود، یعنی از نیمه ی آغازین دهه ی نودِ میلادی تا به اکنون، نوشته است. کنار هم قرار گرفتن این آثار به ما تصویری از روندِ رشد و تحول کار نمایشنامه نویسیِ او نیز می دهد.