کودکان و نوجوانان با عقب ماندگی ذهنی طبقه وسیعی از کودکان استثنایی را در ایران تشکیل میدهند که علی رغم کوششهای گذشته و پیشرفتهای اخیر در این رشته هنوز مسائل عمده نظری در سنجش و اندازه گیری تشخیص و ارائه درمانهای بهینه ذهن متفکران این رشته را به خود مشغول داشته است. روی آوردن دانشجویان به رشته کودکان استثنایی توجه معلمان این حیطه از آموزش و پرورش و همت مسوولان سازمان کودکان استثنایی در شناخت این کودکان و تشخیص درست آنان برای ارائه خدمات مناسب منبعی جامع در این رشته را که شامل تعریف دقیق تشخیص و طبقه بندی علت یابی برنامه های آموزشی منطبق با ویژگیهای این کودکان و نوجوانان باشد ایجاب میکند. تدریس پانزده ساله این جانب در دانشگاه تهران و همکاری نزدیک با دانشجویان رشته روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی مرا از نزدیک با این نیاز دانش پژوهان محققان و معلمان آشنا ساخت در جهت برداشتن گامی برای تهیه منبعی در این زمینه بودم که پاسخی به نیاز موجود باشد. اشتغالات فراوان شغلی از یک طرف و کمبود تحقیقات بومی از طرف دیگر مانع بروز این پاسخ میگردید تا این که یکی از همکاران در ضمن صحبت های خصوصی مرا به این کار تشویق نمود و اولین گامها در این زمینه برداشته شد و چارچوب کتاب در زمینه مسائل عمده کودکان و نوجوانان با عقب ماندگی ذهنی ریخته شد تشویق ایشان باعث شد که متون جدیدی با مطالعه آخرین پژوهشهای انجام شده در این زمینه به زبان انگلیسی بررسی شوند و مجموعه حاضر تهیه شود. همان طور که ملاحظه میکنید فصل مبسوطی به شکل گیری و تحول تعریف عقب ماندگی ذهنی اختصاص یافته و کوششهای انجمن عقب ماندگی ذهنی آمریکا در این زمینه مرور شده است. 

مفهوم سازی اولیه هوش بر صفت نهفته یکپارچه ای متمرکز بود. اکثر فعالیتهای اولیه در گسترش ماهیت هوش با استفاده از داده های به دست آمده از تکالیف شناختی برای گروهی از افراد و تحلیل نتایج داده ها با استفاده از روشهای تحلیل عاملی انجام شده بود. اسپیرمن (۱۹۲۷) گزارش کرده است که روابط بین نمرات شناختی متفاوت باید به وسیله عامل مجردی که او هوش عمومی نامیده است توضیح داده میشود. ترستون (۱۹۳۸) در ابتدا ادعا کرده است که او در پیدا کردن یک عامل واحد که توضیح دهنده اکثریت واریانس داده های هوشی که ارزیابی کرد باشد شکست خورد با این حال بعداً او اعتراف کرد که در محاسبات آماری دچار اشتباه شده است و وقتی اشتباه آماری خود را تصحیح کرد عامل عمومی هوش را پذیرفته است به نظریه کارول ، ۱۹۹۷ رجوع شود.