«سقراط اکسپرس» عنوان کتابی است نوشته ی اریک واینر که نشر نیماژ آن را به چاپ رسانده است. «سقراط اکسپرس» داستان مشاهده، تأمل و تفکر است؛ داستانی برای زیر سؤال بردن تجربه ها و اهداف زندگی فردی و پرسیدن چراها! در این کتاب، نویسنده با کمک بزرگ ترین متفکران تاریخ در سراسر دنیا، از سقراط گرفته تا نیچه و از ثورو تا سایمون وی، خواننده را همراه خود با قطار به سفری فلسفی و درعین حال دلپذیر می برد. او هزاران مایل را طی می کند، به خاستگاه فلسفه های بزرگ تاریخ می رود و سعی می کند آگاهانه اندیشیدن را به ما بیاموزد. نویسنده به روشی هوشمندانه زندگی مدرن امروزی و فلسفه را کنار هم قرار می دهد و با بیانی بسیار ساده و گاهی شوخ طبعانه، به ما نشان می دهد که چطور می توان از اندیشه ی این بزرگان برای بهبود کیفیت زندگی خود بهره برد. ما گرسنه ایم. می خوریم و می خوریم و بیشتر می خوریم، اما همچنان باز گرسنه ایم. گاهی این گرسنگی را در قالب ضعف و بی حالی تجربه می کنیم و دیگر اوقات، هنگامی که جهان زیروروگشته و ترس آزادانه پرسه می زند، این گرسنگی فزونی می یابد و خیال دارد ما را تحلیل ببرد. تلفن های هوشمند خود را برمی داریم. می توانیم با حرکت یک انگشت به تمامی دانش بشری، اعم از مصر باستان تا فیزیک کوانتومی، دسترسی یابیم. ته آن را درمی آوریم، اما همچنان گرسنه ایم. این گرسنگی سیری ناپذیر چیست؟ ما آنچه فکر می کنیم نمی خواهیم. ما خیال می کنیم اطلاعات و دانش آن چیزی است که می خواهیم. این طور نیست. ما خرد می خواهیم و این ها با هم تفاوت دارند. اطلاعات حقایقی درهم اند، دانش بی نظمی سازمان یافته است. خرد از این حقایق درهم و بی نظم گره گشایی می کند، به آن ها معنا می بخشد و ما را به نحوه ی استفاده ی بهتر از آن ها رهنمون می سازد. همان طور که مایلز کینگتون موسیقیدان بریتانیایی گفته است: دانش یعنی بدانی گوجه میوه است، خرد یعنی آن را در سالاد میوه نریزی. دانش می داند، خرد درک می کند. تفاوت میان دانش و خرد در نوع آن هاست نه در مرتبه ی آن ها. دانش بیشتر لزوماً به معنای خرد بیشتر نیست و در حقیقت می تواند از خردمان بکاهد. می توانیم زیاد بدانیم، و در عین حال اشتباه برداشت کنیم. دانش آن چیزی است که به دست آورده می شود، خرد چیزی است که انجام می دهی. یک مهارت است و مانند تمام مهارت ها می توان آن را فرا گرفت؛ اما تلاش می طلبد. انتظار کسب خرد با شانس، مثل آن است که انتظار داشته باشیم نواختن ویولن را شانسی یاد بگیریم. بااین حال، این همان کاری است که ما انجام می دهیم. ما در زندگی سکندری می خوریم و امیدواریم ته مانده ای از خرد را از این سو و آن سو بیابیم. درعین حال سردرگم هستیم. ما ضرورت را بااهمیت، پرگویی را با فرزانگی و شهرت را با اعتبار اشتباه می گیریم. ما همان طور که یکی از فیلسوفان معاصر می گوید، کسانی هستیم که «اشتباه زندگی می کنیم».