«اندی وارهول وسواس احتکار داشت» با زیرعنوانِ در ذهن بزرگان چه می گذرد؟ عنوان کتابی است نوشته ی کلودیا کالب که نشر شما آن را به چاپ رسانده است. چرا اندی وارهول صدها جعبه را پر کرده بود از کارت پستال های قدیمی، صورت حساب های پزشکی و ته مانده ی نان پیتزا؟ چرا مریلین مونرو با داروی آرامبخش اوردوز کرد؟ چرا چارلز داروین دچار دل درد بود و هاوارد هاکس اصرار داشت دستگیره ی در را با دستمال کاغذی بچرخاند؟ این ها برخی از سؤالاتی هستند که به تألیف این کتاب منجر شده؛ سفری به درون شگفتی و تشویش ذهن از خلال زندگی چهره های سرشناسی که جهان را تغییر داده اند. نظریه ی نسبیت آلبرت اینشتین درک ما را از زمان و مکان دگرگون کرد. اعلامیه ی آزادی بردگان که آبراهام لینکلن آن را ارائه کرد بردگان را نجات داد. قطعه ی «سامرتایم» جورج گرشوین روح را سم زدایی می کند. تقریباً تمام این شخصیت ها در علم، تجارت، سیاست یا هنر به موفقیت های بسیاری دست یافته اند -اما همه شان رفتارهایی بروز می دادند که با بیماری های غیرجسمانی مثل اوتیسم، افسردگی، اضطراب، اعتیاد و اختلال وسواس_جبری مرتبط بود. چهره های تاریخی از بسیاری جهات معقول تر یا عجیب تر از ما نبوده اند. وقتی زندگی اجتماعی آن ها خوراک کتاب ها و فیلم ها و تیترهایی با حروف درشت بود، روانشان ویژگی هایی بروز می داد که بسیاری از ما در همسران و فرزندان و دوستانمان و حتی در درون خودمان تشخیص می دهیم. همه ی ما استادانه برای خود پرسونایی عمومی می سازیم؛ اما درگیر ماجراهای درونی خود هستیم. غنی یا فقیر، موزیسین یا حساب دار، در دهه ی ششم زندگی باشیم یا در دهه ی سوم و چهارم زندگی، درون همه مان چیزی جریان دارد -وسواس به ترتیب چیدن مدادها، مهارت در خراب کردن رفاقت ها، ایگویی که یک ترفیع را به خطر می اندازد یا بی ارادگی در مقابل چیپس؛ اما مرز میان رفتار طبیعی و مشکل روانی کجاست؟ خجالتی بودن کِی خصوصیتی شخصی ا ست و کی اختلال اضطراب اجتماعی است؟ چه چیزی کندن موهایتان را تبدیل می کند به تریکوتیلومانیا و نه یک عادت بد؟ غم شما باید به چه حدی برسد تا با پروزاک درمانش کنید؟ درک ما از سلامت روان، از آن روزگاری که نیاکانمان جمجمه ی فرد را سوراخ می کردند تا تسخیر فوق طبیعی شیاطین را متوقف کنند، به طور چشم گیری گسترش پیدا کرده. افراد مبتلا به بیماری های روانی قرن ها درمان هایی نسنجیده، از زالو انداختن گرفته تا الکتروشوک درمانی را متحمل شده اند. فروید در نیمه ی اول قرن بیستم با نظریه های خود درباره ی سرکوب های ناخودآگاه، درمان از طریق گفت وگو را به اجرا درآورد؛ بعد موج داروهای روان درمانی وارد بازار شد، از آرامبخش میلتن در دهه ی ۱۹۵۰ گرفته تا پروزاک در دهه ی ۱۹۸۰٫ امروزه مغز و ذهن به طور جدایی ناپذیری در پیوند با هم تلقی می گردد و دانشمندان سوق داده می شوند تا طرح های اصلی زیست شناختی سلامت روان را دقیقاً مشخص کنند. یافته های جالب توجهی به دست آمده: فعالیت بخش خاصی از مغز می تواند پیش بینی کند بیمار مبتلا به افسردگی به داروی ضدافسردگی پاسخ بهتری خواهد داد یا به درمان از طریق گفت وگو؛ افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در مراحل اولیه ی بیماری ماده ی خاکستری کمتر و سطح اوکسیتوسین پایین تری دارند؛ یعنی هورمونی که به رفتارهای اجتماعی ارتباط دارد با سطح بالای اضطراب هم مرتبط است. با هر کشف تازه خیلی چیزها برای یاد گرفتن از راه می رسد. ذهن انسان پیچیده و پیش بینی ناپذیر است -توده ای خارق العاده از بافتی شامل صد بیلیون عصب و ظرفیتی بی حد. این عضو به تنهایی می تواند نیروی لازم برای پایه ای ترین نیازهای ما را (تنفس، خوردن، راه رفتن) تأمین کند، عقل ما را پرورش دهد و دریغا که مدیریت افکار پراکنده و احساسات آشفته به اندازه ی پی بردن به گستره ی جهان ناممکن است.