به نسبت پیشرفت مان در تعلیمات دینی، به طور روزافزونی از دین مسیح روگردان می شدم. شاید به این علت که معلم تعلیمات دینی یعنی کشیشی که دانش مسیحیت را به ما تدریس می کرد به چنان شیوه ی دور از کلیسا کتک مان می زد که حتی حالا هر وقت گذرم به کلیسا می افتد، هنگام شنیدن موعظه ی کشیش درباره ی رحم و شفقتِ عالم مسیحیت، مدام از ترس آن که عصای اسقف یا مثلا کندرسوزِ شماس بر سرم فرود آید، چهر چشمی اطرافم را می پایم. این موضوع یک بار دیگر ثابت می کند که خاطرات دور کودکیدر روحِ انسان ردپایی محو ناشدنی از خود به جا می گذارد. مثلا خود من هفت ضربه چوب کلفتی را که به خاطر هفت گاوِ لاغر نوش جان کردم تا عمر دارم فراموش نمی کنم و از همان موقع هم جرئت ندارم از گاوهای چاق حرف بزنم. گذشته از این مریم عذرا را همیشه با مریم مجدلیه قاطی می کردم و یک روز به خاطر همین حواس پرتی مجبور شدم در برابر چشم همه ی بچه های کلاس تنبیه شوم . بعد از آن، هر وقت با زنی به اسم مریم روبه رو می شدم بی آنکه پشت سرم را نگاه می کنم می گریختم. البته گاهی وقت ها سخن رانی هایی هم برای مان ایراد می کردند. مثلا من از آدم و حوا به خاطر ساده دلی شان، شاید هم به این علت که نخستین گناه بشر را روی هم رفته پدیده ی دل پذیری می دانم، خیلی خوشم می آمد. اما اگر آدم و حوا موجودات خوشایندی بودند، در عوض فرزندان آن ها تا جا داشت مایه ی عذاب مان بودند. مثلا به خاطر شرکت هابیل و قابیل که معروف خاص و عام است، سه بارکتک مفصلی خوردم: دفعه ی اول به سبب آن که گفته بودم که گویا هابیل، برادر خود قابیل را کشته بود. دفعه ی دوم به جرم آن که گفته بودم که گویا هابیل و قابیل جزو حواریون بودند و دفعه سوم ظاهرا به گناه آنکه گفته بودم که گویا قابیل برادر خود هابیل را به قیمتِ سی سکه ی نقره به تجار مصری فروخته بود. هنگام امتحانات تعلیمات دینی، کلاس مان یک پارچه به خنده مبدل می شد. رئیس هیئت ممتحنان گاه و بی گاه شکم خود را می گرفت و غش و ریسه می رفت و فریاد می زد: -ادامه بده، بچه جان، ادامه بده! مدت ها بود به این سیری نخندیده بودم! اما در عوض کشیشی که سوال های امتحان را مطرح می کرد سه بار مشت خود را بلند کرد تا بر سرم بکوبد ولی هر سه بار به احترامِ رسمیت جلسه ی امتحان منصرف شد و زیر لب حرف هایی راجع به پدر و مادرم زد. با اولین جواب غلطی که دادم پاک گیج شدم و رشته ی کار از دستم در رفت. در همان حال کشیش ممتحن سعی می کرد با طرح آسان ترین سوال از مبحث مورد علاقه ام ، یعنی افسانه ی آدم و حوا، نجاتم دهد. تا آن جایی که در خاطرم مانده است جواب سوال او را چنین دادم: آدم و حوا اولین آدم ها بودند…آدم اولین مرد بود و حوا اولین زن…و چون آنها اولین آدم ها بودند، در بهشت زندگی می کردند و زندگی خوبی داشتند ولی یک روز آدم حوا را گاز گرفت…و خداوند دنده ی او را به خاطر همین عمل خرد کرد. رئیس هیئت ممتحنان شادمانه غش و ریشه می رفت و من همچنان پرت و پلا می گفتم. عهدهای قدیم و جدید را با چنان مهارتی با هم قاطی کردم که هر شعبده بازی که دو دسته ورق را هنرمندانه بُر می زند ممکن بود به تردستی ام غبطه بخورد.