پدرم فرانک، از تبار کشاورزان یورکشایر انگلستان بود؛ از آن کشاورزانی که برای کارشان زمین اجاره می کردند. پدربزرگ فرانک، یعنی پدر پدربزرگم، جان هاوکینگ، برای خودش کشاورز ثروتمندی بود و با پولی که داشت زمین های کشاورزی زیادی خریده بود. او در اوایل قرن بیستم، در پی رکود صنعت کشاورزی ورشکسته شد. پسرش رابرت، یعنی پدربزرگم، تلاش کرد به پدرش کمک کند، ولی خودش هم ورشکسته شد. خوشبختانه همسر رابرت، مالک خانه ای در بروبریج بود که به مدرسه تبدیلش کردند و از همین راه آب باریکه ای برایشان جور شد؛ از این رو موفق شدند پسرشان را برای تحصیل در رشته ی پزشکی راهی آکسفورد کنند. پدرم با برنده شدن در چند بورسیه و جایزه تحصیلی، برای والدینش پولی فرستاد، سپس به دنبال پژوهشی پزشکی به مناطق استوایی رفت و در سال ۱۹۳۷ به عنوان بخشی از همان پژوهش به شرق آفریقا سفر کرد. با آغاز جنگ، سفری زمینی از میان آفریقا و در امتداد رود کنگو آغاز کرد تا برای بازگشت به انگلستان و خدمت داوطلبانه در ارتش، کشتی پیدا کند، اما به او گفته شد که کارش در تحقیقات پزشکی مفیدتر است. مادرم در دانفر ملاین اسکاتلند متولد شد. او سومین فرزند از هشت فرزند خانواده یک پزشک بود. بزرگ ترین فرزند، دختری مبتلا به سندرم داون بود که تا لحظه مرگش در سیزده سالگی، همراه پرستارش جدا از بقیه بچه ها زندگی کرد. مادرم در دوازده سالگی به همراه خانواده به سمت جنوب، به دیون نقل مکان کرد. همانند خانواده پدرم، خانواده او نیز درآمد زیادی نداشتند، با این حال، آن ها هم موفق شدند مادرم را راهی آکسفورد کنند. بعد از آکسفورد، مادر مشاغل گوناگونی را تجربه کرد؛ مدتی بازرس مالیاتی بود که هیچ علاقه ای به آن نداشت، پس رهایش کرد و منشی شد؛ شغلی که در سال های ابتدایی جنگ، موجبات آشنایی اش با پدرم را فراهم کرد. من در هشتم ژانویه ۱۹۴۲، دقیقاً سیصد سال پس از مرگ گالیله متولد شدم. طبق محاسباتم حدود دویست هزار نوزاد دیگر هم در آن روز متولد شدند. در مورد اینکه آیا آن نوزادان هم بعدها به نجوم علاقه ای پیدا کردند یا نه، چیزی نمی دانم. باوجود اینکه والدینم در لندن زندگی می کردند، در آکسفورد متولد شدم. علتش هم این بود که در طول جنگ جهانی دوم، آلمان ها توافق کرده بودند که آکسفورد و کمبریج را بمباران نکنند و در مقابل، بریتانیا هم هیدلبرگ و گوتینگن را بمباران نکند. مایه تأسف است که چنین توافق متمدنانه ای در مورد شهرهای دیگر ادامه پیدا نکرد. ما در های گیت، واقع در شمال لندن زندگی می کردیم. خواهرم مری هجده ماه پس از من متولد شد، بعدها به من گفتند که به هیچ وجه از ورود او خوشحال نشدم. در تمام دوران کودکی بین ما دو نفر تنش آشکاری حاکم بود؛ آن هم به دلیل اختلاف سنی کمی که داشتیم. با این حال در بزرگسالی این تنش از بین رفت و هریک مسیر خودمان را رفتیم. مری پزشک شد و باعث خرسندی پدرم.