کتاب قورباغه نشر نیماژ

در بهار سال ۱۹۶۰، پس از اینکه گوگو از زیر یوغ سوءظن و بی اعتباری ناشی از رویداد وانگ زیائوتی دوباره سر برآورد، در بخش زایمان مرکز بهداشت به کار برگشت و مشغول شد. در طول دو سال، در بیش از چهل دهکده که کمون توده ای را تشکیل می داد، حتی یک نوزاد متولد نشد. به چه دلیل؟ البته که قحطی. گرسنگی، سیکل های قاعدگی زنان را مختل و مردان را اخته کرده بود. بخش زایمان فقط شامل گوگو و خانم پزشکی میانسال به نام هوآنگ بود. خانم دکتر هوآنگ فارغ التحصیل کالج پزشکی معتبری بود؛ ولی به علت سابقه ی خانوادگی مشکوک و پیشینه ی خودش به عنوان راست گرا، به مرکز بهداشت روستایی تبعید شده بود. هربار گوگو اسم او را ذکر می کرد، به راحتی خشمش حس می شد. زن خلق وخویی عجیب داشت. بعضی روزها حتی یک کلمه با کسی صحبت نمی کرد؛ ولی بعضی روزها به طرزی کوبنده طعنه زن و وراج بود و تندتند صحبت می کرد. او می توانست خطاب به یک تف دان سخنرانی ای مفصل ارائه دهد. گوگو پس از فوت مادرش اغلب به خانه نمی رفت؛ ولی هروقت خوراکی خاصی داشتیم، مادر از خواهرم می خواست کمی برای او ببرد. یک روز پدرم درحالی که نصفی از یک خرگوش را در دستانش داشت، به خانه آمد. احتمالاً بازمانده ی غذای عقابی در مزرعه بود. مادر بیرون رفت و به اندازه ی نصف سبد سبزی های وحشی چید و با خرگوش پخت. ظرفی کامل از گوشت را بسته بندی کرد و به خواهرم گفت که برای گوگو ببرد. وقتی خواهرم گفت این کار را نمی کند، من داوطلب شدم. مادر گفت: می تونی بری، ولی توی راه ناخنک نزن و وقتی راه می ری، چشم هات رو باز نگه دار. دوست ندارم اون ظرف رو بشکنی. مرکز بهداشت ده لی از خانه ی ما فاصله داشت. شروع کردم به تندتند راه رفتن. می خواستم وقتی آنجا می رسم، گوشت خرگوش هنوز گرم باشد؛ ولی شکمم به قاروقور افتاد. هم زمان پاهایم درد گرفت. داشتم عرق می ریختم و منگ بودم. خلاصه، گرسنه بودم. آن روز صبح دو کاسه حلیم همراه با سبزیجات خورده بودم که از هضم رابعه گذشته بود و بوی خرگوش پخته داشت از بسته بندی نشت می کرد. گفت وگو به زودی به مشاجره گسترش یافت؛ بین خودم و خودم. کسی در درون خودم گفت: فقط یه لقمه می خورم. فقط یه لقمه. وجود دیگرم واکنش نشان داد: نه. تو باید پسر صادقی باشی و اون چیزی رو که مادرت گفت، انجام بدی. دستم چندین بار نزدیک شد که بسته را باز کند؛ اما تصویر چهره ی مادر در مغزم برق زد. در دو طرف خیابان دهکده ی ما تا مرکز بهداشت، درختان توت کاشته شده بود و قربانیان قحطی تمام برگ هایشان را خورده بودند. من شاخه ای کندم و شروع کردم به جویدن. متوجه مزه ی تلخ و تیزش شدم که برای بلعیدن سخت بود؛ اما بعد زنجره ای را تشخیص دادم که تازه از پیله اش خارج شده بود، به رنگ زرد ملایم، بال هایش هنوز خشک نشده بود. به وجد آمدم. شاخه ی درخت توت را پرت کردم، زنجره را گرفتم و با عجله در دهان انداختم. زنجره ها از نظر ما غذایی مقوی و لذیذ بودند؛ ولی فقط پس از اینکه سرخ شوند. با خوردن این غذای خام سوخت و زمان ذخیره کردم. طعمی تر و تازه داشت و می توانستم شرط ببندم که بیشتر از وقتی که سرخ شده باشد، مغذی بود. همان طور که راه می رفتم، تمام درختان را زیر نظر داشتم؛ ولی زنجره های بیشتری پیدا نکردم؛ اما اعلامیه ی رنگی عالی ای پیدا کردم که مرد جوانی را با صورتی گل انداخته نشان می داد که زن جوانی را در آغوش گرفته بود. در متن نوشته شده بود: وانگ زیائوتی، خلبان نیروی هوایی کمونیست، تاریکی را پشت سر گذاشته و به سوی نور پرواز کرده. او هم اکنون سرتیپ نیروی هوایی ملی گراست. پنج هزار اونس طلا جایزه دریافت کرده و همسر مشهور آوازه خوان شهیر، دوشیزه تائو لی لی است. گرسنگی ام به طور ناگهانی فراموش شد. با احساسی قوی و عجیب وغریب روبه رو شدم. احساسی شبیه جیغ زدن به من دست داد. در مدرسه شنیده بودم که ملی گراها اعلامیه های واپس گرایانه را در طول تنگه با بالن می فرستند؛ اما هرگز فکر نمی کردم یکی از آن ها را ببینم یا اینکه می توانست کاملاً پر زرق و برق باشد و مجبورم اعتراف کنم که زن توی عکس خیلی خوشگل تر از گوگو بود. وقتی پا به درون بخش گذاشتم، گوگو و خانم دکتر هوآنگ مشغول مشاجره ای پر حرارت بودند. دکتر هوآنگ عینک تیره ای روی بینی عقابی اش زده بود، با لب های باریک و دندان هایی بدجور لکه دار در معرض دید. سال ها بعد، گوگو یادآوری می کرد که مجرد باقی ماندن ترجیح دارد به ازدواج با زنی که وقتی صحبت می کند، دندان هایش پیداست. سایه ی اندوهی در چشمانش بود که پشتم یخ زد.