اولیویا خیلی خسته است ولی باز هم خوابش نمی برد. دست وپاهایش که از هوای تازه و کار در باغ خسته هستند در رختخواب فرو رفته اند اما ذهنش درگیر صدها سؤال است. در تخت غلت می زند، اشک ریختن شمع روی میز کنار تخت را تماشا می کند و گذر ساعت ها را با تمام وجود حس می کند. چیزی نمانده است تسلیم شود و ملحفه ها را کنار بزند که صدایی می شنود. در با صدای آرامی باز می شود. ولی در را قفل کرده بود. نفسش را حبس می کند. نجوای آرام قدم های برهنه ای را روی کف پوش چوبی پشت سرش می شنود. سپس پیکری روی سمت دیگر تخت قرار می گیرد و تشک از وزن او فرو می رود. تصمیم می گیرد آهسته برگردد. مطمئن است تنها به خاطر خستگی دچار توهم شده است. مطمئن است اتاق خالی است و… زنی جوان روی لبه ی تخت می نشیند. از اولیویا بزرگ تر است ولی نه خیلی. صورتش کمی آفتاب سوخته است و دسته های موی قهوه ای رنگ تا کمرش می رسند. وقتی سرش را برمی گرداند نور شمع روی گونه های برجسته اش شروع می کند به رقصیدن. چانه ی باریکش زاویه ها و خط های تصویر داخل عکس آن روز صبح را ترسیم می کند. خط ها و زاویه هایی که اینجا و آنجا در صورت خود اولیویا هم وجود دارند. مادرش از پهلو به او نگاه می کند. لبخندی روی صورتش سوسو می زند، لبخندی پر از شیطنت. در این لحظه هنوز جوان است، دختری بیش نیست. اما سپس نور شمع جابه جا می شود، سایه ها سمت دیگری می روند و دوباره تبدیل به زن می شود. انگشت هایش روی ملحفه ها به حرکت درمی آیند. اولیویا نمی داند دستش را سمت او دراز کند یا عقب بکشد. در آخر هیچ یک را انجام نمی دهد چون نمی تواند تکان بخورد. دست وپاهایش سنگین و بی حرکت هستند. شاید باید بترسد ولی احساس ترس نمی کند. نمی تواند از گریس پرایر چشم بردارد؛ حتی وقتی داخل تخت می آید، حتی وقتی کنار او دراز می کشد، حتی وقتی زاویه ی دست وپاهای دخترش را تقلید می کند، حتی وقتی گردنش را مثل او خم می کند و سرش را به صورت مایل درمی آورد. انگار نوعی بازی است. پاهای برهنه اش خاکی هستند، درست مثل پاهای اولیویا قبل از اینکه آن ها را بشوید. انگار در باغ می دویده است؛ اما دست های مادرش تمیز و ظریف هستند. اولیویا جریان هوایی را بالای باندهای دور دستش احساس می کند، انگار مادرش دستش را نوازش می کند و نگرانی در صورتش نمایان می شود. دستش سمت گونه های اولیویا سر می خورد. یک تماس، با صورت او، گرم است و حرکتش مانند نوازش می ماند. نور شمع به فضای باریک بین بدن آن ها نفوذ نمی کند و صورت مادرش تاریک و حالتش غیرقابل تشخیص است. اما وقتی لبخند می زند و سرش را نزدیک می آورد تا حرف بزند، اولیویا درخشش دندان هایش را می بیند. صدایش لطیف و آشناست. تیز و شیرین نیست، بم و آرام بخش است. خش خش ضعیفی است، مانند سنگ ریزه در گلویش. مادرش می گوید: اولیویا، اولیویا، اولیویا. انگار دارد ورد می خواند، مانند آخرین کلمه های یک افسون و شاید واقعاً جادوست، چون با همین کلمه ها از خواب بیدار می شود.